Terwijl ik afgelopen weekend nog aan de tuintafel zat en de laatste zonnestralen achter de bomen zag verdwijnen, nam ik stilletjes afscheid van de Zomer.

De geluiden om mij heen, spelende kinderen in de verte, de sprokkelende vogel in de tuin en de bomen die genoten van de totale windstilte. Het was alsof de wereld fluisterde dat ze er klaar voor is. Klaar voor het grote loslaten. Voor het verkennen van de kleurrijke bossen, voor de geuren van natte bladeren en warm gestookte openhaarden.

Het is fijn om mee te bewegen met de seizoenen. De Herfst waarin het grote loslaten onvermijdelijk is. Van terugkijken op de mooie zomergesprekken op de patio, van de avonturen in de vakanties en van zwemmen in de zee. Loslaten van beloftes, uitspraken, discussies en breinstruikeldingen.
Mijmeren, met een lach of een traan, over wegen die werden omgelegd, er in tegengestelde richting werd afgeslagen of een compleet andere route misschien werd gekozen. De kunst van dankbaar terugkijken naar wat het was, geeft ruimte en rust. Kiezen voor nieuwsgierigheid naar wat nog kan komen, in plaats van blijven omkijken naar wat is geweest.
Want met loslaten ontstaat er ook weer ruimte. Ruimte om te verkennen.  Nieuwe gedachten, nieuwe ideeën, nieuwe kansen en nieuwe verlangens.

Herfst voelt als de eerste warme deken om je heen. Waar je in mag opkrullen en met een boek of spannende serie weer even mag wegdromen. Herfst, zorgt voor een nieuwe voedingsbodem, waar straks van alles weer op kan groeien en bloeien. Neem die stap terug, laat het gaan, verwonder je over de ‘eigen’ wijze van de natuur waarmee we onlosmakelijk verbonden zijn. Pak de ruimte en verken de nieuwsgierigheid naar later.

Dag Zomer, dank voor alles wat je bracht.
Hallo Herfst, fijn dat je ruimte geeft en de groei even op pauze zet. Kijk uit naar alles wat jou zo typeert; de pompoenen, de kastanjes, de luide regen, de piepende ruitewissers en ja, de lange files. Het seizoen van vertraging is begonnen 😉