Het betreden van de ‘gym’ zoals we de sportschool noemen, is al een drempel op zich.
Toch hijs ik mijzelf, als het lijf het toe laat, die kant op. Hup op de fiets, het is maar 3 minuten fietsen. Als ik dan de luidruchtige hal binnenstap, met een glimlach van trots, omdat ik het toch weer erop waag, is die lach van korte duur.

Want lachen in de sportschool, euh gym, is wel een dingetje. Het is gewoon bloedserieuze sjit wat daar gebeurt, althans, dat denk ik aan alle bloedserieuze gezichten te zien.
Voorzichtig duw ik mijzelf op de loopband, pal naast het meisje…of de jonge vrouw, die echt bruut die loopband mishandeld. Met een lijf van een jonge godin, een mond waar Pamela Anderson een mietje bij is en een gevel waar je serieus een golfslagbad mee kan veroorzaken. Maar diep respect. Want ze loopt en niet zacht. Ze heeft een tempo waar menig man in dezelfde gym een puntje aan kan zuigen. En nee, hierop kan je een grap maken, maar daarvoor heeft ze teveel respect gecreëerd. Als een jonge hinde daalt ze uiteindelijk van de band af en laat mij …wandelend op haar niveau…verbluft achter. Ok. De lat is gelegd.

Als ik een rood hoofd heb gelopen en mijn shirt redelijke sporen begint te vertonen, hijs ik mijzelf op het martelwerktuig om de buikspieren strak te krijgen, of te houden, het is maar in welke staat je je al bevindt. Mijn enorme menopausale klachten schijnen op te knappen van een uurtje oud ijzer duwen, dus ik doe braaf mijn best. Soms gaat dat soepel, maar soms kunnen mijn hormonen mij tot waanzin drijven en pleur ik de dumbells het liefst met Mag3 door de mooie gym heen. Zou daar een verzekering voor af te sluiten zijn? Schade ten gevolge van ontoerekeningsvatbaarheid door menopausale desoriëntatie van de hormoonhuishouding?

Als je niet knetter van je hormonen wordt, dan wordt je het wel van de muziek. Alhoewel ik het idee heb dat ik de enige ben die het ook echt hoort, want de rest hangt met spotify oren op standje 80 om mij heen. Ik ben die halve stadsgek die nog vriendelijk knikt en ‘hallo’ probeert te zeggen of zelfs voorzichtig een geintje probeert te maken, om er dan vervolgens achter te komen dat het grapje niet land. Want het is doof. En bloedserieus, en er is helemaal geen tijd om te lachen.

Echt, God heeft een gevoel voor humor hoop ik. Hij, of zij, moet soms met zijn hoofd in zijn handen nee-schuddend in huilen uitbarsten. ‘Nee, nee, nee…dit was niet de bedoeling van onze mentale en fysieke ontwikkeling! Als een stel doofstomme halve zolen bloedserieus 100 kilo van je afduwen!’

Je kan er ook voor kiezen om een groepslesje te doen. Dan leer je waarom ‘loops’ trending zijn. Je wordt namelijk gratis doof geschreeuwd door de lesmevrouw die probeert, boven de muziek uit, jou toe te juichen dat je vooral moet proberen je been twee keer links en dan twee rechts te tikken en dat je heupen echt nog veel losser kunnen. ‘Meid’, denk ik, ‘met mijn gevoel voor coördinatie is het al een heldendaad dat ik aan je danceclass durf mee te doen’.

Terug naar de muziek. De muziek. Ik zit de laatste 10 minuten op zo’n fiets, even de laatste restjes energie van mij aftrappen. En ik denk ‘hoor ik het nou goed?’. Ja, ik hoorde het goed. De zangeres schreeuwt luidkeels op een vrolijk housedeuntje dat ze geen ‘boyfriend’ wil, ‘i just wanna fuck’. Dus. Ik lazer zowat van mijn fiets af als ik om mij heen kijk of ik de enige ben die wat verbaasd is over de muziekkeuze van deze middag, maar nee, de rest hoort het niet. Schiet mij maar neer.


En als dit alles nog niet genoeg gênant was, komt het moment in de kleedkamer. Daar kan je met een eigen cijferslotje een locker gebruiken. Maar zonder bril, kan ik de cijfers niet zien en moest ik de laatste keer, want bril vergeten, aan een jongedame vragen of zij mijn cijfercode even goed kon draaien. Er is 1 voordeel. Als je een halve eeuw passeert kan het je echt nog maar zoveel boeien wat de rest van de wereld van je denkt, dus ik kom gewoon weer terug. Mét bril, dat wel.