Ongeduldig staan we te wachten bij de afrit. Het licht springt op groen en rechts van mij scheurt een BMW weg…type gouden horloge, kale kop kan ik nog net snel zien. Achter mij doemt nog zo een logo op. Mijn kleine Kia doet echt haar best, maar die 1.6 heeft gewoonweg niet de kracht om het wegdek rokend achter te laten. En geloof mij, ik kan prima het gaspedaal vinden.
De braveheart achter mij besluit geïrriteerd een poging te doen om mij rechts in te halen. Nee, ik zit niet onnodig links…mijn kleine zwarte schatje doet haar best het rechts opdoemende verkeer te passeren. Pech dus voor de brainless guy. Hij rijdt zichzelf genadeloos klem en zit nu rechts achter nog slomer verkeer. Ik moet dan hard lachen…waarschijnlijk heeft het een sterk krimpend effect op zijn ego en zelfs op zijn mannelijkheid.
Een verkeersplein verderop pakt hij nogmaals zijn kans. Inmiddels ben ik netjes naar de rechterbaan geswitched en haalt hij mij vol bravour links in, om het vervolgens lelijk af te maken met een enorm domme afsnijdt manoeuvre…waarschijnlijk uit wraak vanwege zijn gekrenkte ego en gekrompen dingetje.
Kijk en dan gaat het bij mij mis. Het is dat ik inmiddels over genoeg zelfinzicht beschik en weet dat ik fysiek niet in staat ben hem over zijn stoere motorkap te gooien, maar wat zou het een briljante worp zijn geweest. Zijn ego had ik volledig ingedeukt en het logo van zijn auto op zijn voorhoofd gepreegd. Maar dat was slechts een fantasie…
Ik rij rustig verder en adem de plotselinge adrenalinekick weer weg met een diepe teug lucht. Tuurlijk is vredelievendheid zoveel beter en is het geen kunst je op te laten naaien in het verkeer. Maar soms is een beetje bruutheid best gepast….en mijn hemel, het beeld van een gedeukt ego met een logo op het voorhoofd was best grappig geweest.
Tot slot nog voor die toeterende surfdude, die ook zijn aanwezigheid wilde laten gelden in zijn kleine 106 met een surfplank op zijn dak. Gast, don’t just show off like a surfdude, be one. Hou op met direct je toeter in te drukken als het licht net op groen springt. Chill. Het is zondag. Je hebt net gesurfd. Wat heb je nog te klagen?
Het was weer een enerverende zondagsrit in een stad vol testosteron…

Eén reactie op “Rijdend testosteron”
Weer mooi stuk proza. Met stip genomineerd voor de AKO literatuurprijs, danwel een andere hoeksteen voor prestaties in de letteren.
LikeLike