Koerende duiven hebben een vergadering op het dak en de meeuwen slaan G-krachten stuk scheurend door de lucht. Het kaartje van het theezakje tikt, gekieteld door de wind, tegen het glas. De zon wordt geplaagd door de grijze wollige wolken die de mooie zomerzondag proberen te kapen en in de verte trekt een motorrijder nog eens dapper het gas verder open..

Ik speel met woorden. Heb pen en papier weer tevoorschijn gehaald en zit in de warmte van de zon. Het tuinhek tikt zachtjes op de achtergrond heen en weer, herinnerend aan de folderjongen die dromerig zijn weg vervolgde Niks fijner dan geurend vers papier en de punt van een pen die strepen tot woorden vormt. Gestuurd door mijn gedachte, met de zon weerkaatsend op het witte papier, verlangend naar de vakantie die nog komen gaat.

Zomer staat hier voor ontspannen in de buitenlucht. Dichter bij de bloeiende natuur die zich uitslooft in een explosie van kleuren en pracht. Groen zijn mijn vingers nooit geweest en kruiden overheersen mijn tuin. Ik weiger die ‘onkruiden’ te noemen, want het bewijst keer op keer haar nut. Mint voor de thee en salie in de risotto. In die woestenij die ik mijn tuin mag noemen, eer ik alles wat groeit en bloeit. Dat is mijn excuus om te verbloemen dat ik gewoon de slechtste tuinvrouw ‘ever’ ben. Toch, ik geniet en klooi wat aan, om stiekem soms voorzichtig te concluderen dat het echt nog ergens op begint te lijken.

Zo relax stond ik er niet altijd in en raakte met regelmaat gefrustreerd door mijn eigen onkunde en gebrek aan tuintalent. Inmiddels ben ik wijzer en heb mijzelf het plezier gegund te accepteren wat NIET is en dankbaar te omhelzen wat WEL.

De menselijke drang naar altijd alles beter willen is ons allen niet vreemd. De kunst is de focus op wat er wel is te leggen. Waardering herkennen. Niet altijd even makkelijk, maar zoveel makkelijker dan continu de blik op morgen te richten en te struikelen over vandaag.