Nee, ik ga niet terugblikken. Want het was nu niet mijn beste jaar en vooral het laatste half jaar was gewoonweg ruk. Dus vooruit kijken is het devies, maar nog beter is gewoon dag voor dag nemen. Als er twee woorden zijn die ik moet gebruiken voor de komende tijd zijn dat ‘acceptatie’ en ‘vertrouwen’. Het lijf hapert en doet blijkbaar ook mee aan de overgang, of transitie, zoals een goede vriendin het noemt. “De transitie naar een leven in een nieuw jasje”, zegt ze. “Mijn jasje is kapot”, zei ik tegen haar. “De naden zitten scheven en ik moet het telkens weer rechttrekken”.

Hardcore symbolische taal, maar het geeft wel een perfecte beschrijving van mijn status quo. Want blijkbaar is de tombola van mijn hormonen een signaal voor mijn hersenen om vooral nog meer migraines te ontwikkelen. Mooi kut. Sorry, daar is geen andere subtiele symbolische taal voor beschikbaar. Verlammend heeft het als een sluipschutter zijn werk gedaan en mij voor het einde van het afgelopen jaar uitgeschakeld. En nu komen dus die twee woorden om de hoek kijken; acceptatie en vertrouwen. Ik moet mij toch een potje accepteren dat de naden van mijn jasje dus nog schever zijn gaan zitten, oftewel, dat foutje in mijn genen, die mij deze hersenziekte gaf, laat nu diepere sporen achter. Ik zeg wel eens gekscherend tegen mijn moeder dat ze beter hadden moeten schudden voordat ze mij produceerde. Maar hé, mijn moeder heeft deze ziekte doorstaan in een tijd dat het nog werd weggewuifd als een stresshoofdpijntje voor vrouwen die niet zo weerbaar waren. Mijn hemel, ik kan mij zo voorstellen dat zij visioenen moet hebben gehad van hoe zij zo een arts met zulke prutsuitspraken over zijn antieke buro had willen trekken. Diep respect voor de moeders die nog niet de medici achter zich hadden.

Nu, met een berg aan nieuwe medicijnen, die een kleine aanslag doen op mijn house@thebeach spaarpotje, wat stevige naalden van de accupunturistentovenaar en een beetje botox in de kaken, lijken de diepe sporen soms wat te verzachten. En lopen. Lopen zodra je voldoende energie hebt en de natuur opsnuiven alsof je achternaam Escobar is. Dat zijn momenteel de belangrijkste ingrediënten om mijn dagen door te komen.
Dan komt het tweede woord; vertrouwen. Dat is een lastige, want die staat voor vertrouwen houden dat elke aanval ook weer over gaat. Ik kan je vertellen, dat wanneer je heen en weer wiegend van de pijn in je bed zit, dat vertrouwen echt een mofo is. Maar ik houd het, het vertrouwen, want ik ben ervan overtuigd dat mijn brein niet bestand is tegen de modus ‘opgeven’ en dus wieg ik zachtjes door tot de mist weer optrekt.

Is dit nu een klaagzang deze hele column? Ja, het lucht op om het op papier te knallen, dat is de magie van het schrijven. Maar nee, ik doe dit niet om te klagen. Ik deel gewoon mijn pad, voor hun die meer willen weten. En zo steun ik mijn verhaal, maar ook het verhaal van duizenden anderen vrouwen en mannen die worstelen met deze uitdaging. Houd moed, blijf lachen op de momenten dat dat kan…want de gouden randjes zijn er. Altijd.