Nu al met pensioen? Dat gevoel bekruipt mij terwijl ik mijn uiterst zorgvuldig bereidde ontbijtje met heerlijke verse simit (als je t niet kent, ga ’t kennen), olijven, een vijgje en nog wat smeersels, met uitzicht op de naderende waaiende herfst door het grote raam van mijn eethoek, op mijn gemak verrober. Er heerst een kalmte om mij heen, terwijl de kat rustig zijn natte pootjes likt op de stoel naast mij. Mijn krant ligt breeduit verspreid over de eettafel en mijn laptop roept mij vanaf de hoek van de tafel, terwijl ik inspiratie op doe van de verschillende mooie verhalen die de krant gelukkig ook nog biedt, althans, de zaterdageditie. Dat is ook de enige krant die ik uitgebreid lees en de tijd voor neem en tegenwoordig kan nemen.

De dagen van vroeg in de ochtend op het voetbalveld zijn voorbij. Schreeuwend aanmoedigen langs de lijn, ja, ik ben zo’n moeder die zich niet altijd even beschaafd weet te gedragen en graag positief aanmoedigt, althans in mijn hoofd klinkt het zo. Of het halen van puberzoon op een logeeradres na zijn nachtelijke feestje waar altijd wel weer iemand zorgde voor een onvergetelijke jeugdherinnering door stiekem de slinks veroverde wodkafles niet te delen met zijn veel te jeugdige vrienden en met mach 3 de prachtige geraniums in de tuin een nieuw uiterlijk gaf. Of de vriend die in alle bravoure in het park in die nog veel te kleine boom klom die vervolgens afbrak en hij met z’n rug in de hondenpoep van een van buurthonden belandde.

Niet alleen zijn het de jeugdherinneringen van de puberzoon, maar ook mijn herinneringen van opgroeiend moeder. Een ontdekkingstocht die je met vallen en opstaan maakt en ik er nu achter kom dat alle clichés waar zijn. De tijd vliegt.
En zo is ook de puberzoon inmiddels ‘uitgevlogen’ en fladdert langs allerlei prachtige nieuwe ervaringen in binnen-en buitenland. Hier thuis waait een nieuwe wind. Van kalmte, van stilte en van dingen die langer dan 24 uur op dezelfde plek liggen. Maar ook een wind van weemoed, van een moeder die langzaamaan probeert te ontdekken wat haar rol nu is. Moeder blijf ik ook, maar wel op een hele andere wijze. Van sturende, ok, soms wat teveel, en zorgzame moeder, naar nu het toch nog noodzakelijk luisterend oor en raadgever op afstand. Godzijdank mag ik die rol in ieder geval nog vervullen.

Terug naar dat pensioen. Daar ben ik natuurlijk nog veel te jong voor. Ondanks dat ik de bijzondere leeftijd van een halve eeuw oud afgelopen maand mocht bereiken, is de pensioengerechtigde leeftijd nog net zo ver weg als dat deze leeftijd was toen ik ongeveer begon met werken.
Als ik ervan uitga dat ik nog wel tot mijn 70^ste mag doordenderen, zoals mijn lieve moeder het noemde, kan ik nog welgeteld gemiddeld 10 tot 15 jaar van mijn pensioen genieten. Dat is nog geen derde van mijn hele leven. Om te genieten? Dat klinkt steeds minder aantrekkelijk en dus probeer ik het soms in scene te zetten, dat pensioen. Probeer ik te fantaseren wat ik zou doen met AL die tijd die je dan in je schoot geworpen krijgt. Gelukkig ben ik iemand die zich prima weet te vermaken buiten de verplichtingen om, zoals het vergaren van inkomen. Hier geen totale angst voor het aangeprate ‘zwarte gat’, eerder nog een verlangen om daar eens lekker in te vallen. Ik zal joelen van geluk.

Niet dat ik mijn werk niet graag uitoefen, zeker niet. Ik krijg meestal energie van de absurde drukte en heb lol met mijn favoriete collega’s en ben er wel van doordrongen dat werk in mijn leven altijd ook een enorme sociale rol heeft gespeeld. Een aantal vroegere collega’s zijn inmiddels hele goede vrienden en bij een gebrek aan dagelijkse invulling en ritme ligt eenzaamheid en stuurloosheid op de loer. De Japanners hebben niet voor niks het Ikigai beschreven, de waarde van een doel in het leven, een reden om dagelijks op te staan.

Maar ik wijt te ver uit, iets waar ik blijkbaar nu tijd voor heb en kan maken. Mijn algoritme op instagram overspoelt mij inmiddels met het idee dat je je leven heel anders in kan delen en een bak vrije tijd en knaken kan veroveren, als je maar het juiste digitale product ontwikkelt en aanbied. Als ik instagram moet geloven, is heel GenZ inmiddels digital nomad en heeft niemand meer een kantoor om naartoe te reizen in de overvolle stinkende metro. Zodra ik dat scherm wegleg en de realiteit in stap struikel ik toch echt over de eeuwig op hun scherm kijkende GenZ-ers in diezelfde metro. Lachen is spannend en van je scherm op kijken al helemaal…nog spannender; een telefoongesprek voeren met iemand of gewoon een praatje maken met een random iemand in de metro. Doodeng blijkbaar.

Ik trap het ’s avonds allemaal van mij af als ik op de lokale sportschool gebruik maak van mijn senior abonnement. Serieus, ik ben met 50+ gerechtigd op korting op de sportschool. Ik wist niet of ik witheet of diep verdrietig moest worden.
Er komt maar geen conclusie in dit schrijven, vraag je je ongetwijfeld inmiddels af. Nee, die komt inderdaad niet, want die is er niet. Het traditionele pensioen, dat is voor vele van ons nog ver weg. Wat ik wel heb geleerd van insta is dat je tussendoor met pensioen kan. Wij noemde dat nog sabbatical, inmiddels is het een ‘mini-retirement’.  En dat is dus toch wel een conclusie. Dat ik, wij, wanneer de puberkinderen uitvliegen, de tijd hebben om kleine ‘experiences’ te hebben die wat weg hebben van een pensioen. Niet 2 tot 3 weken van de 52 weken met vakantie, maar kleine korte of langere verspreidde vrije momenten. Die het verlangen naar die vrije zomer iets minder groot maken.

Zoals niets in het leven is ook dit niet gratis, maar het overwegen om het met wat minder tijdelijk te doen, tegenover straks te oud zijn om überhaupt te genieten, is het wel waard. Ondertussen denk ik nog steeds na over dat ene digitale product wat mij tot een heuse digital nomad gaat maken die geniet van ‘financial freedom’ op een of ander tropisch eiland. Wat een tijd, wat een woorden. Ik sla mijn krantje weer verder om.