Weet niet hoe het met jou is, maar het ‘nieuwe leven’ zoals ik het noem brengt mij meer dan alleen maar stress en ellende. Welk nieuwe leven? hoor ik je denken. Nu, dat nieuwe leven waarin wij op elke digitale hoek van de straat worden gewaarschuwd voor de berg ellende die ons te wachten staat. Noodpakket, geld halen, familie noodlijst samenstellen en toch eens nadenken over waar in mijn stad nog een bunker staat die toegankelijk is. Ik woon nogal tegen de toekomstige vuurlinie aan, want dicht tegen de haven van Rotterdam aanschuren was vroeger stoer en nu wordt het opeens iets te spannend.

Maar hoe kan het je dan, meer dan alleen maar stress en ellende opleveren? Het is als een soort hele foute diagnose die je dokter zachtjes met je gedeeld heeft. Het duurt niet lang meer, u kunt maar beter genieten van de tijd die u nog heeft. En zo wordt ik vanzelf gedwongen vaker te glimlachen, mij minder druk te maken en met diepe teugen de mooie dingen om mij heen op te nemen. Liefde hebben voor mijzelf, maar vooral voor de mensen om mij heen die ik graag zie. Je vangt een glimp op van de gedachtegang die mensen met een echte eindelevensdiagnose hebben gekregen. Want nog altijd ga je er stiekem vanuit dat het jou niet overkomt. Of dat jij niet hoeft te vluchten uit je huis, niet op de deur van een ander land hoeft te kloppen om te vragen of je daar mag blijven. Stilletjes, tot het weer voorbij is.

Hoop doet leven is dan een waarheid als een koe. Maar ook je kop in het zand steken is zo nu en dan een goedwerkende techniek. Voor als je even ’t niet meer trekt, de doembeelden en de continue stroom van informatie die op je af komt. En in deze rare, vreemde maar echt hele bizarre wereld weet je soms ook niet meer wat de juiste waarheid is. Of misschien was het een heel vuil samengesteld AI momentje van een figuur die echt aandacht tekort kwam in zn kinderjaren. Sommige weten, door allerlei omstandigheden, niet hoe je ‘gewoon’ en vanuit liefde moet leven en laten zich dus maar verleiden door elke slechte vezel in hun donder.

Gewoon afwachten dus maar? Ach ja, ik kan alleen voor mijzelf spreken en probeer te letten op de kleine ‘hintjes’ die het universum soms aan mij geeft. Zoals tegen het boodschappenkarretje opbotsen van die leuke medemoeder die je nog van vroeger kent. Ze vraagt of je nog schrijft, want ze kon daar zo van genieten. Dan weet ik weer wat mij te doen staat. Als ik namelijk via mijn digitale pen een beetje vreugde kan brengen, dan geeft dat mij al weer alle redenen om weer mijn eigen laptop af te stoffen en te doen waar ik zelf ook het meest blij van word. En zo kan ik ook het nare stemmetje negeren die zegt dat niemand het leest. Zou het universum er dan ook voor zorgen dat deze vreemde tijd ons allen dwingt om te doen waar we elkaar vooral blij mee maken?

Spread the word, spread love.