Vreemde titel? Ja, het gaat weer over liefde. Blijkbaar een onderwerp dat mij bezighoudt, maar ook een onderwerp dat met regelmaat voor de ‘voeten’ wordt gegooid. Overigens niet te verwarren dat het zich aan mijn voeten werpt.

Nu heb ik een nieuw boek gekozen, althans, het boek heeft mij gekozen. Als het om boeken gaat kan ik wat zweverige conclusies erop nahouden en ben ik er dus van overtuigd dat boeken mij of jou kiezen. Dit keer heeft een boek over liefde mij gekozen. Titel van het boek ‘8 rules of love – how to find it, keep it, and let it go’. Nee, ik ben niet wanhopig, maar wel enorm gefascineerd door het onderwerp en hoe mensen ermee omgaan.
Jay Shetty is de schrijver. Een gast die ik wel vaker via insta voorbij heb zien komen en mij soms raakt met van die heerlijke one-liners. Feit dat hij een Boeddhistische inslag heeft en overtuigd is dat bewust leven de regel en niet de uitzondering is, helpt in mijn overtuiging dat het boek voor mij bestemd is. Of dat ik net als vele andere gewoon een gevoelige marketingsukkel ben.

Woorden, zinnen, letters ik vreet ze het liefst op. Of het uit een boek komt, een krant, een film of een serie…als ik een ‘perfecte zin’ ergens hoor schrijf ik m op. Zomaar op een los blaadje of een vergeten notebook. Omdat ik het gevoel heb dat pas wanneer ik het zelf ook opschrijf, het ook daadwerkelijk blijft hangen en ik nog eens kan genieten van de fijn gekozen woorden en betekenis. Zelfs in mijn werk kan ik in jubelstemming raken wanneer net dat ene gekozen woord hét verschil maakt in het overbrengen van de juiste boodschap. Een vakidioot wellicht. Wel een die overigens nog steeds taalfouten maakt, met name in de d en dt. Welke idioot dat ooit heeft bedacht in de Nederlandse taal, had beter zinnigere zaken kunnen bedenken.

Liefde en boeken dus. In dit boek starten we met de vraag wat het verschil is tussen liefde en leuk vinden (love and like, het klinkt in het Engels al zoveel beter). En dan komt de briljante zin, ‘When you like a flower, you pluck it. When you love a flower, you water it daily’. Lees m nog een keer, laat het even bezinken en hopla, je snapt gelijk wat er bedoeld wordt. Daar is geen hele alinea voor nodig.

Vervolgens leert de schrijver de lezer dat je er goed aan doet om te leren alleen te zijn. Hier worden de woorden ‘loneliness’ en ‘solitude’ voor gebruikt. Die eerste doet een beetje pijn en voelt wat kansloos aan, terwijl de tweede klinkt als een tijd voor zelfreflectie en ‘me-time’. Beide staan voor tijd met jezelf, maar de woorden geven de juiste betekenis en invulling, ‘I love it!’ zou mijn gen-Z collega hierover roepen.

Alleen-zijn of me-time, ik heb er geen moeite mee en ik doe het graag. Iets te graag soms en steeds vaker. Niet omdat ik mensenschuw ben, maar meer omdat ik maar zoveel ‘prikkels’ op een dag kan verdragen. Dat klinkt enorm 2024, nu iedereen ADHD lijkt te hebben, maar in alle eerlijkheid, dit tijdperk brengt meer prikkels dan een gemiddelde tsunami met zich mee. Als kind was ik al geneigd wat vreemd te reageren op te veel geluid en mensen en dat is niet minder geworden. Iets wat nu als ‘hoog-sensitief’ wordt omschreven, maar van die term krijg ik echt acute diarree. Overigens respect voor allen die de term wel omarmen.

Jay, de schrijver, continueert met het beeld dat wij van liefde hebben ontwikkeld zo door de jaren heen. Je voorbeeld van ‘huis-uit’, maar ook zeker de invloed van sprookjes, romcoms, bouquetreeksen en sinds een jaar of tien komt daar nog eens social media bovenop. We hebben al snel een redelijk verwrongen beeld van hoe perfect een liefdesrelatie moet zijn en vooral hoe dat vanzelf gaat. En zonder gelijk de hele clue van het boek en alle 8 ‘rules’ op te dreunen, geef ik je graag de kans om dit zelf te ontdekken met deze verhulde boekentip.

Zo vindt mijn boek jou vanzelf wel. En als je deze laatste zin niet begrijpt heb je mijn column door alle prikkels om je heen waarschijnlijk niet aandachtig kunnen lezen😉