Het nieuwsbericht van de duurste bruiloft uit de geschiedenis wekte mijn nieuwsgierigheid. Of nee, het wekte mijn weerzin. De bruid en bruidegom van Indiase komaf zijn beide niet uit armoedige omstandigheden ontsproten. Uit een achtergrond binnen de hoogste kaste zoals ik mij voorstel, maar mijn kennis over de Indiase cultuur is beperkt. Maar je hebt geen kennis van een cultuur nodig om te concluderen dat de duurste bruiloft uit de geschiedenis tegelijk de armoedigste bruiloft is.

Het bezegelen van liefde tussen twee mensen is de basis voor het aangaan van een verbintenis, zoals een huwelijk. Althans, dat is de romantische versie van het sprookje huwelijk. Godzijdank zie ik in mijn omgeving nog dat soms sprookjes uitkomen. Er zijn stellen die echt uit liefde verbonden zijn en ook prachtig passen als de charmante slipper alleen bij Assepoester past.
  
Nu deze Indiase bruiloft is van een ander kaliber dan het sprookje, vermoed ik zo. Een bruiloft van dit formaat organiseren, waarbij jouw verbintenis wordt ingezet om het netwerk te versterken en vooral status verhogend moet werken, heeft niets meer te maken met het romantische plaatje dat de ‘gewone mens’ voor ogen heeft. Dit evenement, met een looptijd van een jaar, gaat over een gastenlijst met ongeveer alle rich and famous op deze planeet. So far, voor het uitnodigen van je intieme vriendenkring. En wanneer je vaders vermogen in één klap de complete armoe van India zou kunnen oplossen en de vaart der volkeren met mag 3 had kunnen stimuleren, is het duidelijk dat het niet gaat over het redden van de wereld.

Ik stel mij dan ook zo voor dat het nieuwe echtpaar niet de match made in heaven is, maar dat er hele andere krachten achter deze ‘liefdesovereenkomst’ zitten. Hier staat het economische belang voorop en het voortzetten van de bloedlijn. Hello, 18^de eeuw, je was blijkbaar nooit ver weg. De ridder in kwestie, de echtgenoot, is nu ook niet een showstopper zullen we maar zeggen. Dit terwijl hij toch een schone jonkvrouw aan zijn zijde nu heeft. Nee, liefde is hier niet de drijfveer.

In een land waar ze om de hoek geen cent hebben om aan hun reet te krabben, waar meisjes nog elke dag geconfronteerd worden met een gebrek aan educatie of het gevaar lopen seksueel misbruikt te worden, kan je alleen als je blind bent een bruiloft van dit formaat organiseren. Het echtpaar heeft nog getracht wat misplaatste PR te bedrijven bij het pleps, door het huwelijk van een groep minderbedeelden te betalen, maar dat heeft geen punten opgeleverd en zal niet bijdragen aan de verlichting die zo gezocht wordt in dit land.

*foto Sam Kolder