It’s better to have loved in vain, than never to have loved at all.’ Een Engels gezegde, afgeleid van het originele van Lord Tennyson, zette mij aan het denken. ‘Beter onbeantwoorde liefde in je leven, dan helemaal geen’. Maar is dat echt zo? Kan iedereen die weleens een gebroken hart heeft gehad, zich nog herinneren hoe dat voelde? De onmacht, de wanhoop, de volkomen dolgedraaide hysterische love songs over hoe het niet is gelukt? IJdele liefde, liefde die maar 1 kant op gaat, niet beantwoord mag of kan worden, wie wil zich daar nu vrijwillig met alle gevaren van dien voor openstellen?

Wat niet helpt in deze keuze is dat de maatschappij uitblinkt in perfectie. Alleen met de perfecte baan, familie, vrienden en dus ook de perfecte relatie is je leven geslaagd. Alles wat voor minder doorgaat is een mislukt leven als je alle mooie beelden op insta moet geloven. We negeren dan maar het feit dat 1 op de 3 huwelijken op een scheiding uitloopt. Relaties komen gelukkig tegenwoordig wel in alle geuren en kleuren, van traditioneel tot lat, van monogaam naar open. Maar dat je in ieder geval een relatie moet hebben in deze maatschappij is wel het streven. Zonder ben je single en al roep je nog zo hard dat je Happy Single bent, daar gelooft niemand geen ene reet van.

Het zit m in de kern. In de oerknal, in alle geloven, in alle hoop. Liefde. We kunnen niet zonder. Wetenschappelijke onderzoeken onderbouwen het belang van fysieke aanraking, vooral in deze karige corona tijden. Zelfs fifty shades of grey laat zien dat een fucked up relatie ook een relatie is. In de kern wil een mens dus een vorm van liefde, hoe shady grey ook. Maar wat als die liefde nu gewoon uitblijft? Wat dan? Dan krijg je toch al snel een stempel in je omgeving lijkt het. Je wordt, zoals alles wat onbekend en onbemind is, in een dik hok geduwd waar met neonletters boven staat ‘poor single guy or girl’. Je leidt een afgeslankt sociaal leven, want geen enkel stelletje nodigt die single one uit voor hun feestje of diner want dat is zo ongemakkelijk. Of niet single vrouwen die een andere single vrouw als een directe bedreiging voor hun eigen relatie zien en als een gemiddelde hyena hun prooi gaan bewaken. ‘Fuck off happy single, ga lekker ergens anders happy lopen te zijn!’. Vrouwen zijn ook echt hele vreemde wezens zo nu en dan.
Programma’s als First Dates en Lang Leve de Liefde bewijzen het maar keer op keer. Wanhoop slaat toe en sommige gooien zichzelf zelfs voor de camera op zoek naar die ene liefde. Stelletjes zitten gezellig op de bank thuis te kijken hoe de singles zichzelf voor de leeuwen gooien. Frappant detail is wel dat bijvoorbeeld First Dates al zolang loopt, zowel de Engelse als de Nederlandse versie, dat dat toch wel aangeeft dat er heel veel zoekende singles zijn.

Maar terug dus naar het begin. Is het nu beter om onbeantwoorde liefde te hebben gekend, dan helemaal geen? Ik heb werkelijk geen idee. Als je wel liefde hebt gekend, weet je dat het mooi kan zijn, maar ook dat het verdomd veel pijn kan doen. Dus hoe het is om het helemaal niet te hebben gekend?  Als je niet weet wat je mist, kan je iets ook niet missen, toch? Dat is dus niet zo. Iedere single, hoe hardcore dan ook, brandt zijn of haar vingers er in ieder geval 1 keer in het leven aan, de liefde. En tijd moet dan uitwijzen of je pijnlijk op de blaren moet zitten. Naast een prachtig verdienmodel voor de publieke of commerciële omroep, is liefde dus gewoon niet te vermijden. Het zit in ons systeem, of we het nu willen of niet. Dus maak er maar wat moois van als het komt.