Een welkomst comité van fluitende vogels in de vroege nevel van deze eerste dag van een nieuw jaar. Ik loop door de stille straten waar ik maar 1 spoor van baldadigheid en ongehoorzaamheid tegenkom. Dat staat in schril contrast met de vuurwerkbommen die ik de afgelopen nacht toch in de verte hoorde afgaan.

Een verbod werkt, als het gaat om een lange traditie, als een rode lap op een stier is nu bewezen. Wat is dat toch die drang om de laatste dag van een kalender jaar weg te knallen? De vele nadelen worden aan de kant geschoven, van halve handjes, volledig blind raken of huisdieren die traumatisch onvindbaar raken. En dan vergaten we voor het gemak de overspannen zorg die dan toch weer klaar mag staan.

De magie van siervuurwerk is duidelijk. Dat kan, door de juiste handen afgestoken, een euforisch gevoel teweeg brengen en het idee geven dat we al die boze geesten van het afgelopen jaar regelrecht door het zwarte gat knallen. De vervoering van carbid schieten ging alleen wel aan mij voorbij. Een lokale wijze uit het oosten vertelde dat er gelukkig een “livestream” carbidschieten op wordt gezet. Dan ben ik stil. Ongetwijfeld mis ik de kleigrond genen om daar serieus van te genieten.

De natuur zet ’s ochtends toch weer de feiten op een rij. De vogels luiden de nieuwe dag in en aan de horizon zie ik de zon weer vechten met de winterwolken voor wat licht. Wat mij betreft is er elke ochtend vuurwerk. Je moet er alleen verdomd vroeg voor uit je nest komen.

Het verstand heeft afgelopen nacht in ieder geval niet zege gevierd. Laten we hopen dat het zwarte gat nu dan in ieder geval gevuld is met alle domme geesten en dat we een vooral gezond, vriendelijk, geduldig, begripvol en vooral met humor gevuld nieuwjaar tegemoet gaan.