Hoe ga ik dit overbrengen zonder als een verzuurde oudere vrouw te klinken? Mannen van nu. Ik ben opgegroeid in de tijd dat je nog verkering zocht tijdens het stappen. Je dronk wat met elkaar en flirtte wat in de rondte en als het wederzijds was, was de kans groot dat je een tijdje speeksel uitwisselde of meer. En als het meer werd, dan was de kans groot dat de big L eraan te pas kwam. Love. Liefde. L’amour. Jong volwassen liefde. Dat betekende dat er nog een behoorlijke spoeling naïviteit en positiviteit overheerste. Die roze bril vertroebelde elke vorm van realiteit.

Tegenwoordig vinden we liefde digitaal, althans dat hopen er een flink aantal. En in deze corona tijd moeten die apps zich helemaal suf verdienen volgens mij, want er is al weinig vertier en de kans dat je nu iemand live, met mondkap op, tegenkomt is minimaal. Op social media, Twitter op precies te zijn, volg ik zo nu en dan de avonturen van een aantal single mannen en vrouwen die de aandelen van de datingapps flink opkrikken. Het is hilarisch. Schokkend ook zo nu en dan. Variërend van ongevraagde dickpics tot veel te vroege huwelijksaanzoeken of gewoon complete radiostilte na wat toch een leuke date leek.

Dat daten. Hoe doe je dat dan in coronatijd vroeg ik een van de dames. ‘Nou, gewoon bij de McDrive’, antwoordde zij. Allejezus, dacht ik. Het is al triest dat we niet meer live ontmoetingen hebben, maar een digitale date oppikken om vervolgens bij de Mac te eindigen is toch wel heel sad. Of inventief. Want nu de horeca nog dicht is en je niet met de eerste beste vreemde vent het bos in wandelt is het wellicht de enige optie. Die mannen snappen dat dus niet. Dat je niet in het bos wilt afspreken. Mannen zijn behoorlijk naïef gebleken waar het gaat om de mate van de gevaren die voor de gemiddelde vrouw op de loer liggen. Ze hebben geen idee.

En daar ligt nu de crux. De mannen van nu, lijken wel de vrouwen van toen. Daar waar wij vrouwen vroeger wat naïef dachten wel het bos in te kunnen lopen, zijn wij helaas door schade en schande behoorlijk wijzer geworden. De mannen echter niet. Die hebben niet door dat onze vrijheid beperkt is door de idioten onder hun soortgenoten. Vrouwen zijn eigengereid en bijdehand geworden door de jaren heen. De traditionele rolverdeling is inmiddels ook bij de poten afgezaagd en het lijkt alsof die mannen dat niet hebben kunnen bijhouden.

Wij, de vrouwen dus, regelen ons leven zelf. Niet iemand nodig om de knaken binnen te brengen, dat doen wij zelf. Niet nodig om met hamer en schroefboor aan te komen, dat doen wij zelf. Niet nodig om je te bemoeien met de opvoeding, dat doen wij zelf. Hell, waar hebben wij ‘ze’ eigenlijk nog voor nodig? Nou, ergens in ons huist nog de behoefte aan liefde. Zo simpel is het. Al die dingen die wij zelf kunnen, inclusief onszelf liefhebben, want dat is de laatste 10 jaar in elke yogales of coaching group wel een keer aangedragen, hebben we ook toegepast. En toch is en blijft er dus, godzijdank, nog de behoefte om gewoon lief te hebben. Zelfs als dat bij de McDrive moet beginnen.