Het is toch een potje genieten, het leven met een hond. Heerlijke lange wandelingen, struinen langs de dijk en heel veel liefde zonder verwachtingen. Althans, de verwachting van voedsel en een goed bot staat er wel tegenover. Er hangt echter 1 nadeel aan het hebben van een hond. Je wordt geconfronteerd met andere ‘hondenmensen” en dat pakt niet altijd positief uit. Laat ik mij voorzichtig uitdrukken wanneer ik zeg dat het vertrouwen in het intelligentie niveau van de mens nu niet direct stijgt.

Vanochtend had ik weer de eer om het pad te kruisen van zo’n bijzonder hondenmens. Wat een hond dat mens. Ik zag hem al van een afstandje slenteren met mobil in de hand en geen aandacht voor zijn omgeving, laat staan voor zijn loslopende hond. Na enige tijd wilde ik dezelfde richting op en zag dat hij zich omkeerde om toch eens te kijken waar zijn hond was. Die liep ruim 40 meter achter hem. Ik hou mij nog even in, in de hoop dat hij snapt dat ik verwacht dat hij zijn hond even bij hem roept of even vastlijnt. Tevergeefs. Hij bleef gewoon dom de leegte in staren.

Ik loop rustig door en mijn hond, aangelijnd, richt zijn blik op de loslopende hond die direct op ons af komt dribbelen. Formaatje groot uitgevallen goldie met een dominante houding en geen halsband om hem aan vast te grijpen…ik laat de beesten snuffelen, maar zie aan de staart en oren dat het geen speelstand is van deze loslopende harry. En ja hoor, ondanks mijn meer dan onderdanige hond, die nog steeds is aangelijnd, grijpt de goldie richting mijn hond. Ik spring ertussen en roep ondertussen naar die man, die dus nog steeds stil staat met zijn armen over elkaar, dat hij zijn hond bij zich moet houden en aan de lijn moet doen. Waarop hij reageert met de vraag of hij dan moet rennen. Ik ben met stomheid geslagen. Ik sleur mijn hond mee weg van de crimescene en schreeuw het heldere licht toe dat ik zie dat rennen geen optie voor hem is met die vette pens van hem. Charming, i know…maar ook ik heb mijn grens.

Ik gooi er nog achteraan dat als hij zijn hond niet onder controle heeft, hij hem niet los moet gooien. Hij roept er nog achteraan, want hij weigert ook maar een stap dichterbij te komen, dat hij zijn vrouw niet eens onder controle heeft, laat staan zijn hond. Ja lieve mensen, dat is dus de vergelijking…vrouw niet, hond niet. Ik kan met dit hopeloze geval toch geen discussie voeren? Ik loop inmiddels de andere kant op en roep hem nog tot slot toe dat ik inmijn leven nog nooit zo’n domme gast heb meegemaakt. Ik weet het, ik trek volle zalen met mijn niveau van ruzie maken.

Terwijl ik briesend verder doorstap moet ik opeens ook hard lachen. Serieus, dat je gewoon het gezegd krijgt…ik heb mijn vrouw niet eens onder controle, laat staan mijn hond. Wow. Het was weer een sterk staaltje intelligentie op deze mooie ochtend.