‘Je kan er wel alleen gaan wonen’. Dat was het commentaar van een dame op tv in het programma Huizenjacht. Ze was in ieder geval duidelijk. Het was zijn droomhuis, niet die van haar. Het huis, formaat villa met een gigantische tuin en instap klaar zoals dat wordt genoemd in makelaarsland. Verwend deze dame? Ja, vreselijk. Tenenkrommend? Ja, dat ook.

Ik kijk graag naar dit programma en al die andere woongein. Eigen huis, VT wonen, Huizenjacht, de hele huizenbende, ik hou ervan. Maar dit zinnetje, van deze vrouw, deed mij eigenlijk realiseren dat ik deze programma’s niet alleen kijk om enorm geïnspireerd te raken over wooninrichting. Het is dus vooral ook de interactie tussen twee mensen die mij bijzonder fascineert.

Ik ben misschien wat roestig als het om deze interactie gaat, maar kan tegenwoordig snel zien hoe de vork in de steel zit. Of hij is de zeikerd en zij roept ‘wat is alles mooi!’ Of zij is zuurder dan een bak augurken en hij hobbelt er bevestigend achteraan. Een enkele keer heeft de positiviteit de overhand bij beide partijen en oogt er een gezonde balans te zijn. Het wonderlijke is dan ook vaak dat dit de stelletjes zijn waarbij de verbouwing of koop in alle vreugde en soepelheid verloopt.  

Ik kan mijn goddelijke gang gaan. Als ik morgen een knalroze muur wil, dan heb ik morgen een knalroze muur. Een van de voordelen als je niet in een innige relatie zit verwikkeld, maar daar kan ik een hele waslijst van voors en tegens van opdragen. Daar gaat het nu niet over. Het gaat over remming. Want ik zie toch een partijtje remmende partners voorbij komen! En nu snap ik dat sommige exemplaren rete aantrekkelijk waren 20 jaar geleden, maar in een volwassen relatie blijkt dat de grote puber toch wat vriendelijke ‘sturing’ nodig heeft. Dat is een hulpbehoevende relatie. Ik bedoel de relatie waarbij de mening van de ander volledig op de achtergrond strand en de sturing is doorgeslagen naar een snoeiharde rem.

Beide partijen werken hier overigens aan mee. De een laat het toe, de ander eigent toe. Zo simpel is het eigenlijk. ‘Help, mijn man is klusser’ kan ik dus ook gewoon niet kijken. Daar wordt keer op keer bevestigd dat sommige stelletjes nu niet bepaald het beste uit elkaar halen. En alhoewel de gemiddelde kijker de man, hoe rolbevestigend is dit programma trouwens, direct aan de schandpaal nagelt, zijn het toch die vrouwen die ik hier nu niet bijzonder vind uitblinken in leiderschapskwaliteiten. Hoe vaak ik hier wel niet vanaf de bank naar de tv heb geroepen ‘Je kan toch potver zelf wel naar de Gamma rijden’! Niet goed voor mijn gemoedsrust dit programma, dus die slaan we voortaan over.

Zo nu en dan bijgestuurd worden, voor je eigen behoud, kan geen kwaad. Maar als je de volop remmende partij bent, is het soms wel zinvol om je eens af te vragen waarom? Zijn het niet je eigen onzekerheden die je dumpt bij de ander? Deze ‘Mona’ laat het antwoord op deze vraag maar over aan de echte experts en ik kijk gewoon lekker verder, tenenkrommend zo nu en dan.