Net als de wereld, lag mijn pen ook maar doelloos op tafel. Het papier riep om inkt, maar bleef onbeschreven. Tijd in overvloede, want reistijd, sporttijd, haal-en breng naar schooltijd, diner met familietijd, het viel allemaal plots weg. Werktijd niet, dapper blijft de innige verkering met mijn laptop die de redding is voor mijn zakelijk bestaan. Stilte viel, in huis, op straat, in de winkels en de restaurants. Zelfs de wandeling op mijn geliefde dijk leek anders dan ooit.

Toch tikt de tijd rustig verder, vandaag slaat ze zelfs een uur over. In ‘normale’ tijden wensen wij dat we zo mogen stilvallen, even pas op de plaats. Nu is het van heel andere orde. Genieten van je extra verworven vrije tijd voelt nu als een lekker, maar gejat, snoepje van de Kruidvat. Je dacht dat het lekker zou smaken, maar er zit een nare nasmaak aan. Soort illegale tijdswinst, want er moet tegelijk zoveel voor worden opgeofferd. En dan valt het stil. Dan is alles wat je met al die tijd wilde doen opeens niet meer mogelijk of niet zo aantrekkelijk meer. Klussen in huis, maar dan moet ik naar de bouwmarkt, geen goed idee. Eindelijk dat ene recept met die lange ingrediëntenlijst, maar dan moet ik naar de supermarkt, geen goed idee. Lekker bij oma een stuk taart eten, maar dan breng ik oma in gevaar, heel slecht idee.

De stilte wordt dan luider dan ooit. Dat boek wat al lang gelezen wilde worden, kan schreeuwen, maar blijft liggen op de plank. En de tijd tikt weer door. Dan doemt er in mijn brein de T-splitsing op. Links of rechts? Apathisch of Praktisch? Depri of het Best ervan maken? Vlak of Creatief? Missen of Bellen? Bankhangen of Yoga mat? Binnen of Buiten? Keuzestress van de beste orde noem ik dit. Laat dit onze keuzes moeten zijn, daar waar andere voor veel moeilijkere staan. Ik weet heel goed wat ik kies, zit in mijn aard, een overlevingsstrategie om altijd de focus op het positieve te leggen. Die strategie is niet bij iedereen ingebouwd, dat zijn de mensen waar we op moeten letten. Dit digitale tijdperk is dan nu opeens een zegen, alhoewel het ook de angst kan versterken. Dosering, zoals met alles in het leven, is dan een wonderlijk woord om te zorgen dat je in enige balans kan blijven.

Meningen verschillen, daar verandert ook nu niets aan. Dat is de vrijheid die ik geniet en ik respecteer het als jouw mening anders is dan die van mij. Toch staan we allen voor dezelfde uitdaging, linksom of rechtsom. Zoals de tijd door blijft tikken, blijft ook mijn rotsvast vertrouwen in betere tijden. Terwijl ik relativeer, niet vergeet dat er al langer op de wereld mensen zijn die al veel langer benarde tijden beleven, focus ik mij dus op mijn adem en zorg voor een lach op mijn gezicht. Een ogenschijnlijke simpele spiertrekking van de mondhoeken, dat wonderlijk genoeg verlichting brengt in lichaam en geest in deze vreemde tijden.