Op je zondagochtend wakker worden en lekker nog even met een kop thee tv kijken in bed. Ik kan er bijzonder ontspannen van worden. Dit keer was het anders. De herhaling van de aflevering van Over mijn Lijk brengt alles behalve ontspanning met zich mee.

Naast het leed dat zich voltrekt voor zoveel jonge mensen die vol in de bloei van hun leven zijn, valt mij het weer op. In het nauw van het leven, waarbij iemand gedwongen wordt de rekening op te maken, zijn het altijd de reizen die genoemd worden. De reizen die herinnerd worden of nog gemaakt moeten worden. Het is altijd een reis ergens naartoe waar avontuur, verandering en impressie voorop staan. Er wordt teruggeblikt op reizen die gemaakt zijn naar verre oorden, waar je onder de indruk bent geraakt van een nieuwe vreemde cultuur. Of gewoon dat familie weekend in Texel, waar je ome Jan nadrukkelijk aanwezig was tijdens een baldadig spelletje ‘wie ben ik’ waarbij de alcohol misschien iets te rijkelijk vloeide.

Al eeuwen lang wordt de mens uitgedaagd in de eeuwige trek naar avontuur. Naar het ontdekken van nieuwe tropische eilanden of woeste ijsvlaktes. Dat is wat de mens drijft in dit leven. Vooruitgang naar nieuwe ontdekkingen.

Is dat ook niet waar we in gezonde toestand altijd naartoe werken? De volgende vakantie, de volgende reis. Thuisblijven staat voor het merendeel niet op het verlanglijstje. Met of zonder jonge kinderen, die reislust gaat gewoon door. Van kinds af aan dromen over mooie reizen naar verre onbekende oorden is voor vele bekend. Tegelijk brengt het thuiskomen ook dat ene speciale gevoel. Daar waar alles weer bekend aanvoelt en ruikt, tot het weer begint te vervelen en de hang naar nieuw weer groeit.

Opeens is de laatste reis voor sommige dan dichterbij dan je wilde. Pijnlijk is dat zichtbaar, maar prachtig in beeld gebracht in dit programma. De vragen die niemand durft te stellen worden gevraagd en beantwoord in alle kwetsbaarheid. En dan komt de vraag ‘waar kijk je nu op terug?’ Het is die reis met een geliefde, met het gezin of de familie.

Voor sommige is het leven dus een korte reis, want je laatste reis tegemoet gaan op je 30^ste is toch echt een station te vroeg. En terwijl een hele sterke jonge dame op haar sterfbed wordt gevraagd wat ze de kijker nog kan meegeven luidt het fragiele advies ‘doe wat je wilde doen, wacht niet te lang en volg je hart’ …daar reageert alleen nog maar de stilte op