Ik dacht dat ik wist wat geluid was. Dat weet ik nu. Met dank aan de stucadoors die weer mooie gladde muren in mijn huis creëerde. Ik weet ook weer wat Nederlandse glorieuze krakers zijn, van André Hazes, Corry Konings en Koos Alberts. Rap zijn ze ook in thuis, echte hollandse rap. Briljant. De rest van de buurt is denk ik ook nu wijzer.

Deze gasten hebben geen self-help boeken liggen in de kast. Deze gasten snappen het gewoon. Die leven al in het ‘NU’, die hebben hele Eckart Tolle niet nodig. Bezig zijn met wat andere van je denken, komt niet in hun op. Het hele repertoire luidkeels mee zingen en het interesseert ze geen ene donder of iemand het niet mooi vindt. Af en toe een ‘ja toch’ tussendoor als bevestiging dat de dag voorspoedig verloopt.

Het was 08.00 uur dat ik wakker schrok, mijn hoofd voor de 10^de keer aan de houten balken van de zolder stootte en een kort onderonsje met onze Lieve Heer had om vervolgens stuiterend de houten ladder af te schuiven. De stucadoors stonden een uurtje eerder dan aangekondigd voor de deur. En ik was er blij mee. Want het kon mij even helemaal niks schelen wat de tijd was, als die kamer maar af zou komen voor het einde van mijn welverdiende geplande vakantie. Die vakantie die opeens bol stond van muren die niet meer glad te krijgen waren. Het oude stucwerk dat vrolijk naar beneden donderde terwijl ik een paar dagen geleden met de stoommachine het behangetje eraf trok. Nog leuker werd het, toen bleek dat er een levende houtworm uit mijn houten vloer naar boven kroop. Het ‘slätten’ laminaat, kon even niet gelegd worden. En terwijl ik de Zweedse hoerenclub opzij schoof leerde ik wederom de les dat een eenvoudige opknapbeurt van een kamer een serieus verbouwingsproject kon worden.

Nu heb ik, en de rest van de wijk, twee hard werkende brullende stucadoors in huis, die mij het gehele repertoire van de huidige Nederlandse pop weer bijbrengen. En ik wilde met mijn brave gedrag mijn geluidsboxje nog aanbieden. Die gasten hadden ongetwijfeld hard gelachen als ik dacht dat daar goed geluid uit kwam. Het serieuze geschut was snel uit de bus getrokken en voor ik het wist stond ik stiekem swingend de koffie in te schenken.
Wel lachend ook overigens, wanneer ik de ene aan de andere stucadoor bij een oude NL hit hoor vragen “Wie is dat?” – “Dat is André Hazes gek!” Kijk. Dat is nou een sterk staaltje ‘interne communicatie’ binnen het stucadoors vak. Sluit het weer af met een “ja, toch” en alles is gewoon helder. Geen moeilijk plan of communicatie canvas voor nodig.

Voor het einde van de ochtend reageer ik wanneer er luidkeels “mevrouw, ken je even komen kijken” wordt geroepen. Ik loop een onherkenbare kamer binnen, negeer de stucstukken op de houtenvloer, dat is alvast een barrière voor die houtworm, en wordt een potje aangestaard door prachtig glad gestreken muren. Ik hoef mij ook niet druk te maken om de zooi, dat ruimen ‘we’ even op hoor. Ik ben nieuwsgierig aangelegd en kom in een praatje erachter dat een van de gasten is opgegroeid in een typische volksbuurt in Dordt. Daar komt ook zijn muziekkeuze dus vandaan. “Mijn moeder draait dit de hele dag, terwijl ze met een peuk uit haar bek, het hele huis schoonmaakt … ja, toch” vertelt hij lachend. En terwijl mijn sterk visualiserende brein hiermee aan de haal gaat geniet ik van de vrolijkheid van deze gasten, die gewoon snoeihard werken en ondertussen retepositief en volop in het NU leven. Wijsheid wordt niet altijd vanuit boeken of een op een universiteit vergaard, wijsheid is soms zo simpel als wat en ligt voor het grijpen op de werkvloer.