Ik lig er wakker van. Stel je voor dat het echt zover is? Ik begreep het eigenlijk nooit zo goed als mensen de barricades op gingen. Mensen met protest borden langs de kant van de weg gingen staan. Niet zo mijn ding.

Sinds mensenheugenis zijn het echter de sterkste die blijven staan, maar zijn het ook degene met de grootste portemonnee of de slimste politieke moves die voorrang nemen of krijgen. Want economisch belang heeft nu eenmaal prioriteit en voor emotie is geen ruimte. De mens spreekt dan over vooruitgang, terwijl het in een flink aantal voorbeelden toch echt de plank mis heeft geslagen. Ook dit keer.

Voor dag en dauw loop ik met regelmaat, samen met een goede vriendin, langs de waterkant. Prachtig immens stuk mensenwerk is daar samen gegaan met de natuur. De brede Nieuwe Waterweg met haar indrukwekkende passerende schepen staan symbool voor een deel van de vooruitgang van de mens.

Halverwege de dijk komt het cadeautje. Een korte klim en een grondrasterhek maakt je alert en doet je herinneren aan het wild dat leeft op het midden van dit eiland. Deze strook van onverwachte natuur voert ons precies tussen de industrie en scheepvaart in. En nee, de ronkende schepen staan nu niet voor natuur, maar de samensmelting van het levende natuurgebied direct om ons heen met die schepen op de achtergrond biedt een bijna surrealistische en vooral unieke ervaring.

Ik denk dat de man of vrouw van kantoor, die waarschijnlijk in het weekend de benen strekt langs de Kralingse Plas of in de mooie bolide de straten van Hillegersberg onveilig maakt, nog nooit deze ervaring heeft gehad. Wel zijn zij het die nu het lot bepalen van dit uitzonderlijke gebied. Het bestemmingsplan is nu eenmaal bepaald en de kans om in beroep te gaan schijnt te zijn verkeken.

Onze wandeltocht voert ons verder en soms moeten we tussen de konijnen, de ganzen met hun aandoenlijke kuikens, de mooie grote en inmiddels wilde haan en zijn knappe kippen. Dan mogen we het echte wild trotseren…..de Schotse Hooglanders.
Ik wordt er altijd stil van. In alle rust draait zij met een zachte bries haar immense kop met imposante hoorns naar je toe. Je slikt even en ziet dan plots het meest aandoenlijke kalfje achter haar op dartelen. Een hoog aaibaargehalte. Niet aan te bevelen dat aaien….dat is een ‘try before you die-momentje’. We nemen weer onze 1000ste foto in de hoop dit bijzondere gevoel vast te kunnen leggen. Lukt nooit. Daarom komen we er telkens weer. ‘Ons loopje’ …en wij doen nog maar de helft. Want de Landtong strekt nog verder de Noordzee tegemoet, alsof zij haar arm uitsteekt naar de zee die ons allen verbindt.

Vele andere dorpsgenoten genieten hier ook lopend of op de fiets. Zoals van de oeverzwaluwen die hier broeden, een zeldzaam natuur verschijnsel dat echt gekoesterd moet worden. Een broedwal van deze oeverzwaluw verplaatsen is geen garantie voor behoud. Zo makkelijk laat de natuur zich niet sturen.

Volgens de laatste berichtgeving wordt dit vanzelf gegroeide natuurlijke evenwicht bruut verstoord op korte termijn. Een distributiecentrum van ruim 20 voetbalvelden groot krijgt voorrang. Het laatste stukje natuur van dit dorp, waar ik na 16 jaar toch stiekem van ben gaan houden.

Ik vraag de man of vrouw van kantoor…nodig je uit om echt vooruitgang te maken. Parkeer je bolide bij het EIC en loop het pad op. Snuif de lucht niet in tot aan je tenen, het blijft een listig mengseltje zo langs de Europoort, maar luister, kijk en voel hoe uniek dit pareltje van overleving is. Hoe mooi deze natuur telkens weer een weg vindt om samen te werken met de eeuwige drang naar vooruitgang van de mens. Ken je grenzen en probeer je in te leven in de bewoner van dit ruige eiland in het hart van de haven.  Zij die elke dag weer hun rust vinden ‘op de dijk’ en haar uitgestrekte arm willen koesteren….

Maak eens echt deel uit van de pioniers en overtuig je superieurs dat de plannen niet juist zijn. Er is elders zoveel meer plek en logische locaties die al geprepareerd zijn voor dit doel. Laten we ons als mens eens aanpassen, zoals de natuur dat al jaren voor ons doet. Voor dat Schotse kalfje…dat hij nog langer in alle rust mag dartelen op dit surrealistische bijzondere strook natuur van de Rotterdamse Haven.