“Over 200 meter sla rechtsaf’..ze vraagt het vriendelijk en toch negeer ik haar resoluut. Scheurend door de natte straten van Leiden doemt het op, ik herken het…met de brug van de Lamme Schans, waar ik ooit puberaal onhandig mijn eerste kus van het eerste vriendje kreeg en mijn weg voert me langs meer bekende plekken, een kroeg, een discotheek en een totaal onherkenbaar verbouwd plein waar alleen de molen mij nog herinnert aan hoe het ook alweer was. Leiden heeft een stukje van de tijdlijn van mijn leven bepaald en het is leuk om hier weer eens te moeten zijn.

In een van die onmogelijke nauwe en toch sfeervolle straten parkeer ik vakkundig mijn auto en reken direct af met het leugen dat vrouwen niet kunnen parkeren. Het is mijn specialiteit en dan heb ik mijn gevoel voor richting nog niet eens benoemd…feilloos. Ik haal alle statistieken volledig onderuit als het op vrouwen en auto’s aankomt. Nee, hier is bescheidenheid niet aan de orde.

Rennend door de regen, struikelend over de scheve kinderkopjes, het blijft een bijzondere benaming, vervloek ik het Hollandse weer en de zogenaamde charme van de oude scheve stad. In Rotterdam leg alles zo lekker strak….dat heeft een reden, maar dan moeten we ruim 75 jaar terug in tijd. Ik heb haast, want zoals altijd ben ik net op tijd om te laat te zijn.

Ik bel aan bij een prachtig gerenoveerd pand en de hoge majestueuze deur gaat open. Een blonde stoere dame heet mij welkom op de ‘Werkplaats’. Het pand is een oase, zo achter die hoge natgeregende deur. Licht, hoog, hip en verrijkt met oud of vintage wat nog vele malen cooler klinkt. Hier wordt gewerkt. Nieuwe stijl. Ik wordt er blij van en mag in de helder witte hippe ensuite kamer waar het kabbelende water van de gracht langs loopt  aan de slag. De hele ochtend in een intensieve training waarbij ik flink uit mijn comfortabele bescheiden, ja bij alles behalve autorijden, hoek wordt geschopt. De paaseieren op tafel zijn een welkome troost voor het leed dat onzekerheid heet. Als je namelijk nieuwe dingen leert wordt je onzeker, maak je fouten en sta je in je hemd. Niet mijn favo stand, maar ik zoek het wel bewust op als het kan. Confrontatie met je eigen zwakheden is zo nu en dan heel verfrissend.

Ambitie, een vies woord in Nederland, daagt mijn twijfelende ik dagelijks uit. Nu weet ik het zeker. Die twijfelende en onzekere modus is een rem. Een focking rem op ambitie. Vrouwendag is net achter de rug, maar ik heb er geen speciale dag voor nodig om te concluderen dat wij vrouwen onszelf een plezier doen als we eens die twijfelende en onzekere muppets in ons hoofd gewoon volledig de nek omdraaien. Als de training voorbij is en ik naar buiten stap, enigszins wankelend van de nieuw verworven inzichten, schijnt de zon opeens in mijn gezicht. Ik stap weer in mijn auto en snuif de ‘nieuwe’ lucht nog eens goed op…remmen is niet nodig, ik trap vól gas die leuke stad weer uit.