Toen ik gister voor de 3^de keer dit jaar weer met mijn voeten tegen de kast, liggend op de grond en mijn armen uitstrekkend tegen de muur achter mij, de kast weer van haar tijdelijke plek verschoof, had ik het kunnen weten.
Ik was vergeten te lachen. Had de afgelopen dagen doorgebracht in de ‘moeilijk kijkende serieuze modus’. Creativiteit was broodnodig in deze bloedserieuze fase. Dat het al de 3^de keer was en we zitten nu in de 3^de maand van het jaar, kan een gemiddelde vrouw het basale rekenwerk erop loslaten…..VT wonen is dus een hormonaal gebaseerd programma.

Met een draadstoel uit Purmerend, een erfkastje uit Noordwijk, de door het stoere wijf gemaakte eettafel uit Hellevoetsluis en de lekkerstzittende bank ‘ever’ uit Ridderkerk, ok, die laatste is gewoon de standplaats van de lokale Ikea, heb ik toch het gevoel een bijdrage te leveren aan de duurzaamheidsambitie van Nederland. Nieuw of gebruikt, het is fijn zo nu en dan bewust ingericht te leven.

Het was aan die, door het stoere wijf uit Hellevoetsluis gemaakte, eettafel laatst. Om kwart voor zeven ’s ochtends aan het ontbijt. Terwijl ik een hap van mijn belachelijk grote kom cruesli neem, ik ben een flinke ontbijter, vertelt de tv luid tussen het journaal door, over die vrouw die zo’n last heeft van haar vaginale schimmel.

Mijn zoon, tegenover mij, kijkt mij aan….hij hoeft het niet te vragen en leest aan de blik in mijn ogen af dat dit echt te bizar is.

‘Zal ik de buschauffeuse ook straks vragen of ze daar wel eens last van heeft?’….hoor ik uit de mond van de 12-jarige tegenover mij. O jee, mijn zoon heeft de vloek van humor meegekregen….hij is bloedserieus