Sinds een jaar of 2 ben ik mij heel bewust van ‘het ego’ en zijn of haar constante drang naar profilering. Misschien wordt je boven de 40 scherper, maar het is uiterst geruststellend geweest te ontdekken dat ik uit 2 dimensies besta. Zoals Eckart Tolle in ‘de kracht van het NU‘, treffend omschrijft hoe hij ontdekt dat hij uit 2 lagen bestaat: Ik & Mijzelf.

Maak kennis met ‘Mijn ego en mijn IK’, of ziel, energie of licht of welke zweverige naam je er ook aan wilt geven. Mijn ego neemt soms de overhand, dan ben ik druk, aanwezig, heb mijn mening klaar en niet geheel bewust van de kern om mij heen. En dan valt mijn ego door de mand. Sinds ‘ze’ weet dat ik haar bestaan heb ontdekt en ook bewust merk wanneer zij de overhand dreigt te nemen, grijpt ‘IK’ in. Ze, mijn ego, wordt totaal genegeerd, alsmede de gedachtestroom waarmee zij graag samen optrekt. IK, negeer haar. Ze is er niet en IK weiger naar haar te luisteren of mee te gaan in haar dwingende toontje.

Nog vervelender wordt het, of soms ook trouwens bijzonder grappig, wanneer je de ego van de ander aan het werk ziet. Sommige ego’s moeten namelijk continu aan het woord zijn. Die benoemen alles wat zij zien hardop, voegen daar ongevraagd nog een mening aan toe en maken het netjes af met een concluderend salvo. Ondertussen heb IK mijn ego in de ruststand gezet en observeer ik weer rustig van een afstandje. Mijn mondhoeken gaan omhoog, mijn energie wordt groter en zelfs mijn ego moet erom lachen.

Vroeger kon ik mij, of mijn ego, hard aan het werk zetten wanneer ik de strijd aanging met een ander ego. Vol ertegenin, of vol erin mee….totaal niet voelend, gewoon mee gaan in de ego modus. Beslissingen maken die niet doordacht waren, uitspraken doen waar je later enorme spijt van krijgt of risico’s nemen die volledig niet te overzien waren. En dan moet je het nu doen met de leuke, maar ook minder leuke gevolgen.

Nu ben IK er bewust van wat daar aan ten grondslag lag….  mijn ego. Niet bewust, maar volkomen gestuurd door de ego’s om mij heen. Saluerend naar elkaar, schouder aan schouder naar de veldslag die ‘het leven’ wordt genoemd.

Als je jezelf de kans gunt om kennis te maken met je eigen ik én je eigen ego, dan kan het leven nog werkelijk een magisch worden. Je leert sturen, navigeren en laveren wanneer het moet. Zonder elkaar kunnen we niet. Alleen laveren op de ziel en zaligheid kan je té kwetsbaar maken. Het ego en ik zijn vrienden geworden…die op elkaar kunnen bouwen als het nodig is.

Tip: schrijf eens een brief aan jezelf…je ego…en maak een stilzwijgende overeenkomst dat jullie elkaar leren waarderen en negeren wanneer nodig….succes!