Stilte is een bijzonder rijk goedje. Daar waar de één hele dagen de stembanden in retraitre kan laten gaan, is de ander gedreven in een constante aanspanning van deze banden. In de vorm van een mening, observatie of gewoon geluiduiting van ongemak, is het voor een aantal mensen echt een uitdaging om zich in stilte te hullen. Het lijkt wel alsof men zijn of haar gedachten wilt overstemmen. Confrontatie met de eigen mind kan tenslotte al een hele enge gedachte zijn.

Van jongs af aan heb ik mijzelf in stilte kunnen hullen. Sterker nog, harde geluiden of teveel lawaai was voor mij een beroep op alle zintuigen en dan vaak niet in positieve zin. Wonderlijk genoeg had ik rond mijn pubertijd hier vele malen minder last van en zocht ik het geluid juist op. In feestgedruis of geroezemoes in de lokale kroeg, maar gek genoeg zat ik dan wel vaak in alle stilte de zaak van een afstandje te observeren.

Nu ik mij bewust ben van deze ‘kunst’, want ik ervaar het als een kunst als je in stilte kan zitten, let ik steeds vaker op mijn medemens en pik ik de ‘stille jongens’ er zo uit. Ook de ‘luide jongens’ overigens, daar wordt het geluid vooral aangedreven door een licht overheersend ego…een onderwerp waar ik ook nog een complete column aan kan wijden:-)

Als je nu niet het stille type bent, ga dan eens bij jezelf te raadde. Gun jezelf het stille kado. Probeer het eens tijdens een wandeling door de stad of het bos…twee totaal verschillende omgevingen, maar een uitdaging voor je stille ‘ik’. Gewoon stil zijn, je ego in toom houden…niet overal hardop een oordeel, goed of niet, over vellen of een uiting van geluid. Weet je wat je dan ontvangt? Rust, peace of mind en een bijzondere heldere blik op bepaalde zaken. Een kado voor jezelf.