De natte straten van de oude binnenstad van Delft voerde langs winkels en 101 sfeervolle eettentjes. De een nog uitnodigender dan de ander. Vintage is hier niet de uitzondering, maar gangbare stijl. We zijn aangekomen op het Fransachtige sfeervolle grindplein gevuld met tafels en stoelen, dekens voor de winterkou en heaters gloeiend klaar voor deze dag, waarin het winterzonnetje snoeihard laat zien dat ze er nog is.  

Genietend van de kneuterige 1980 sfeer in het culturele filmhuis zakken we met een grote mok ‘latte’ weg in het rode pluche van de kleine filmzaal. Een meneer, met ongetwijfeld een liefde voor films, kondigt aan de zijkant van de rijen de film kort aan en geeft de tip een zakdoek binnen handbereik te houden.
‘Euh, waar gaat het eigenlijk over?’, vroeg deze cultuurbarbaar zich af.  Hamnet of Hamlet, een van de verhalen van William Shakespeare. Nee, geen schrijffout, Hamlet en Hamnet worden door elkaar gebruikt. Toen en nu. En nee, ik had geen idee waar het verhaal eigenlijk over ging. Heel cultureel bewust ga ik door het leven.

We hadden de film ook niet specifiek gekozen, waren eigenlijk nieuwsgierig naar het dramatische liefdesverhaal Wuthering Heights, maar die draaide niet op het tijdstip waarop het ons uitkwam. En op deze dag, in het teken van de liefde, vonden wij het vooral nodig om wat te ondernemen zodat de oorverdovende stilte van de brievenbus niet overweldigend hard binnenkomt. Tuurlijk is het commerciële onzin, maar als het hart al lijdt moet je er vooral niet verder aan tornen.

Er volgde twee uur lang een tragend langzaam tragedisch verhaal. Nee, niet vervelend langzaam, maar ons hysterische social media brein moet in het begin even ontwennen aan gewoon weer een echt verhaal. Met een begin, een midden en een eind. Over intense liefde tussen man en vrouw, liefde voor natuur, voor kinderen en voor het leven. Over elkaar ruimte weten te gunnen om je eigen groei naast elkaar te kunnen doormaken. Vertrouwen op de kracht van de natuur en het bijstellen van vooroordelen. Over vergeving en een oerkracht dat mij echt op het puntje van het rode pluche bracht. En ja, tranen lopen gewoon over je wangen en het gesnik in de zaal liet mij weten dat ik niet de enige was die tot op het bot ontroerd was. Het was echt lang geleden dat ik aan het einde van een biosbezoek, samen met alle andere bezoekers, nog wat verdwaasd in de stoel bleef zitten om tijdens de aftiteling even te verwerken wat het brein en de emotie heeft binnengekregen.

To be or not to be – ik heb de koelkastmagneet hangen. Ooit gekocht in London, omdat het een typisch Engelse Shakespeare spreuk is. Maar na het zien van deze film, is deze quote zoveel meer dan dat. Het staat voor de bewuste keuze van leven, met al haar golven van avonturen, pijnlijke en soms hartverscheurende, maar ook de liefdevolle en intense momenten. Eenmaal buiten bood de winterzon troost en de Griek om de hoek wat food for thought op deze dag van de liefde met een dramatisch Shakespeare tintje. Als je met je hart kiest voor het leven, komen de gouden randjes vanzelf.

Filmtip Hamnet