Geen idee of jij er last van hebt, maar januari is voor mij in ieder geval een maand die mij niet snel genoeg voorbij kan gaan. Ik kijk letterlijk de minuten weg totdat de zon weer eerder opkomt. De wat? De zon. Ja, dat gele ding dat zich al voor mijn gevoel in geen maanden heeft kunnen laten zien omdat de eeuwig grijze lucht domineert in deze tijd.

In tegenstelling tot voorgaande jaren, heb ik nu eens vrij genomen in deze maand. Gewoon een soort cadeautje zo de laatste week van deze rukmaand. Je kan naar de zon vliegen, maar voor de dichtstbijzijnde zon zekerheid betaal je ongeveer een halve nier voor een vliegticket en naast ruzie met mijn spaarpot, moet ik mij tegenwoordig ook megaschuldig voelen als ik überhaupt een vervoermiddel pak dat door kerosine in de lucht wordt gehouden. Ik blijf even weg van de discussie of dat terecht is of niet, ik ga toch niet.

Waar ik wel naartoe ben gegaan is de massagesalon om de hoek. Ik zweer het je, je hebt geen kerosine nodig om ‘verlicht’ te raken. Bij deze oase valt heel het grijze wolkendek in het niet. De deur van de heerlijk geurende entree swingt open en je wordt welkom geheten door een alles doorbrekende glimlach en direct bij je voornaam aangesproken alsof je thuiskomt. Op je sokken door de salon naar het op jouw wachtende verwarmde massagebed gehuld in donkere sferen met geurende kaarslichtjes en jazzy muziek op de achtergrond.

En dan vraagt ze, in het Nederlands met een tropisch accent, of ik nog ergens last heb. Nou, waar niet kan ze beter vragen, want een stram en stressvol lijf op mijn leeftijd is blijkbaar de norm en is ontspanning iets waar we grof geld voor willen betalen. En vergis je niet. Deze charmante, lieve dame van 1 meter 50 heeft handen, pure magie. En voeten niet te vergeten. De eerste keer dat ze over mijn rug heen liep, dacht ik serieus in tweeën te breken, maar dat gebeurde niet. Sterker nog, de knopen die er zaten verdwenen als sneeuw voor de zon na een kleine wandeling van deze vrouw.

De vrouwen van NamChai, ze zijn een puur genot, een warm bad, een gevoel van een ‘bumpy ride’ met een alles verslappende ontspanning als eindresultaat. En nee, verval alsjeblieft niet in de 1980 gedachte dat er een happy end aan vast zit, dan ben je zo niet met de tijd meegegaan. Godzijdank omarmen wij deze oosterse way of life al enige jaren omdat we doorhebben dat het complete lijf aandacht nodig heeft en niet alleen de mind. Met ‘Khop Khun Ka’ dat dankjewel betekent in het Thais nemen wij afscheid en drukt zij mij op het hart om echt vaker te komen. Dat beloof ik natuurlijk. En met een gelukzalige glimlach fiets ik weer de grijze koude wereld in op weg naar huis. De week is nu al geslaagd.