Soms kunnen dingen in al hun eenvoud toch zo prachtig zijn. Dat is de conclusie die ik kan trekken na het bijwonen van een begrafenis vanochtend van een van de beste vriendinnen van mijn grootouders. ‘Tante Hetty’, want vroeger noemde je alle beste vrienden van je grootouders of ouders oom of tante, is er niet meer. Zij is 88 jaar geworden. Een mooie leeftijd wordt dan gezegd. Ik vind er niks aan. Waarom is dat mooi? Laat iemand die geniet van het leven lekker 100 worden.

Tante Hetty was de laatste der Mohikanen, zoals mijn moeder dat zo mooi noemt. Daarmee refereert zij aan het feit dat Tante Hetty de laatste jongst levende was van deze vriendenclub. Zo gaat het in het leven. Ook een vriendenclub houdt op te bestaan. Ik kende Tante Hetty vooral van vroeger. Een prachtige charmante vrouw die wel van een dansje of twee hield. Ook van sherry trouwens. Dansen deed Tante Hetty allang niet meer. Wel vertelde zij mij recentelijk nog dat zij dat ook niet met haar man vroeger deed. “Die hield niet van dansen, maar jouw opa wel“, zei ze dan.

Dat klopt, mijn opa kon dansen als de beste. In de dagen van Frank Sinatra schuifelde hij met menig mooie vrouw over de vloer, samen met zijn beste vriend Frank. Beetje de schooiers van de nachtclub, stel ik mij zo voor. Het treffende is dat ik eerder ook al een ontmoeting had met een dame hier uit de buurt, Tante Ren, die net 100 jaar was geworden. Ook zij vertelde maar wat graag over de dansdagen.

Ik word wat nostalgisch dan na al die mooie verhalen over toen. En terwijl Tante Hetty voor haar afscheid gewoon voor de nieuwste hit van Danny Vera had gekozen, zag ik in de verte hun weer samen over de dansvloer zweven. Wat weemoedig bedenk ik mij hoe jammer het is dat het dansen van die tijd, niet meer het dansen van onze tijd is.

De korte dienst was dus eenvoudig, maar mooi. Muziek kan dingen maken of breken. In dit geval waren het alleen de aanwezigen die braken, in tranen.