’s Ochtends tijdens de wandeling met de hond pauzeren op de gedenkplaats van een 21-jarige jongen is geen normale start van de dag. Toch moest ik even kijken bij ‘Perry’. Een jongen die ik slechts kende van gezicht. Hij werkte in de lokale bouwmarkt waar ik zo nu en dan groot afnemer ben, als het klussen weer een hobby wordt. Ik weet nog dat ik hem enkele jaren geleden voor de eerste keer daar zag. Wat stoer dacht ik, zo een jonge jongen al op zaterdag aan het werk in de bouwmarkt. Met z’n bleke bekkie vond ik hem eigenlijk aandoenlijk.
Afgelopen maandagochtend werd Perry dood gevonden. Op de kleine parking langs het pad dat het mooie park in leidt. Mijn vriendin wilde mij nog appen of ik niet aan het lopen was, want zij weet dat het een van mijn favoriete routes is. Deze ochtend was ik toevallig de andere kant op gelopen. Perry werd om 06.00 uur gevonden. De rilling liep over mijn rug.

Het is een klein dorp, onder de rook van Rotterdam. Een dorp dat ik heb gehaat en nu toch in mijn hart heb gesloten. Mensen kennen elkaar en zeggen nog ‘goedemorgen’. Ik zeg weleens gekscherend tegen mijn zoon dat ik waarschijnlijk met mijn inmiddels ‘dorpse attitude’ nog eens tegen de verkeerde ‘goedemorgen’ zeg als ik in centrum Rotterdam loop. Kinderen kennen elkaar hier. Ze zijn met elkaar opgegroeid en vervolgen hun weg op scholen buiten het dorp, maar komen toch altijd weer ‘thuis’. Het dorp is veranderd zeggen mensen, sinds we enkele jaren terug bij Rotterdam zijn gevoegd. Heel Nederland is veranderd en dat heeft, volgens mij, niets te maken met het feit dat we nu een stadsdeel zijn geworden. Dat jongens zich nu geroepen voelen om excessief geweld toe te passen is iets dat op alle lagen van de bevolking nu een feit is. Een ouderwetse knokpartij waarbij gewoon wat duwen en trekken en 1 of 2 klappen werden uitgedeeld om vervolgens een uurtje later weer een biertje te drinken met elkaar, is kennelijk niet meer voldoende.

En nu? Nu is er weer een jongen die aan het begin van zijn leven stond dood. Een andere jongen heeft ook geen toekomst meer, de dader. Zo’n daad uitvoeren heeft levenslang effect op iemand, dat kan niet anders. De onmacht van vele ouders die geen idee meer hebben hoe wij onze kinderen kunnen voorbereiden op de huidige maatschappij is voelbaar, nu meer dan ooit.

Perry’s vrienden hebben een prachtige gedenkplaats gemaakt van het plaats delict. Met kaarsen, bossen bloemen en rozen keurig eromheen gelegd. Het grote spandoek met de tekst ‘never forget’ herinnert aan de stille tocht van gisteravond. Ik ben er niet bij geweest, maar heb tijdens de avondwandeling met de hond de eenzame rode lawinepijl bekeken. Het rode licht bleef hangen naast de prachtige mooie volle maan die gister aan de hemel stond. Ik heb Perry een goede reis gewenst.

_{Photo by Ganapathy Kumar}