Nu het licht weer op groen gaat en de wereld beetje bij beetje weer open, is het tijd om de rekening van het afgelopen jaar op te maken. Waar staan we en waar gaan wij heen? Althans, dat gevoel bekruipt mij. Het pingpongt nog een beetje alle kanten op, want met een Deltavariant in de ooghoek en vrijheid van leven in het volle zicht, is het nog een beetje alsof je in het zonnetje op krakend ijs schaatst met de wind in je gezicht. Heerlijk, maar spannend.

Persoonlijk heb ik geen klagen. Nog steeds een goede baan, een mooi huis en het allerbelangrijkst; wij zijn gezond. Toch is dit voor een hoop andere niet het geval en stel ik mij zo voor dat die nu opstaan uit de ruïnes van het leven en hun kleding eens flink aan het afstoffen zijn. Een tsunami van ellende heeft huis gehouden en daar moeten een aantal echt flink voor betalen. Letterlijk en figuurlijk.

De discussie over gezondheid is een dagelijkse geworden. Want waar de een vol overtuiging die naald in z’n arm laat jakkeren, krabt de ander zich nog eens flink achter de oren en dan hebben we er nog een die de boel volkomen onzin vindt. Meningen verschillen en dat is het mooie aan de mensheid, maar voor mij ook wel het meest vreemde soms. Want uitspraken als ‘je hebt geen idee op lange termijn wat er gebeurt’ of ‘ik wil mijn vrijheid weer terug’ worden gedaan zonder enige overdenking. Lange termijn en vrijheid zijn namelijk twee dingen die graag verkering hebben. Op lange termijn kunnen denken ís de vrijheid. Op korte termijn kunnen leven ín het moment is de kunst.

Een aantal maanden heb ik via social media het account ‘longtrutjes’ gevolgd. De naam riep vragen op en triggerde mij tot verder onderzoek. Het ging hier een jonge vrouw genaamd Marijn. Marijn was van mijn eigen leeftijd met een liefdevolle man en twee prachtige zonen aan haar zijde. Marijn voerde een enorm gevecht tegen darmkanker met uitzaaiingen in de longen. Voerde inderdaad. Want inmiddels is zij vertrokken. Maar ‘hoe’ voerde zij die strijd…dat was vooral wat mij inspireerde. Want met een positiviteit, rauwe eerlijkheid en een enorme levenslust trok zij alles uit een dag. Dat moet in je aard zitten, dat kan niet iedereen, dat is bijzonder. Zij is dus vertrokken naar die andere zijde, dat witte licht of die schitterende hemel, hoe je het ook wilt noemen. Dat komt binnen. Ik kende haar totaal niet. Het was gewoon een verhaal, zoals helaas ook van vele anderen, maar door haar hele kijk op het leven raakte het de ziel.

Die kwetsbaarheid, die fragiliteit van het leven is een dingetje. Dat zet uitspraken zoals ‘op lange termijn wil ik dit of dat’ toch echt in een ander licht. En juist door het afgelopen jaar, zou je denken dat wij met z’n allen iets meer ‘in het moment’ hebben leren leven. Dus voordat we weer in de vijfde versnelling vooruit racen, is het wel handig om even links en rechts van je te kijken. Waar sta je nu? Wat wil je nu? En vooral; wie staat er naast je? Zou het leven niet eigenlijk een lange schaatstocht op dat krakende ijs moeten zijn?