‘Simone en haar geliefde’ pronkt prachtig op de voordeur van een van de huizen die ik passeer tijdens een wandeling. Het is gelijk duidelijk. Dit is het huis van Simone. En Simone heeft haar geliefde toegevoegd aan haar leven. Prachtig en hoopvol, want ik hoor het tegendeel aan de lopende band…een vriendin zit gebroken thuis nadat de partner de benen nam met de eeuwige boodschap ‘het ligt niet aan jou, het ligt aan mij’ . Zijn we zo vreselijk verwend geraakt? Is ons brein volledig van de leg geraakt door de overvloed aan keuzes en vrijheid die wij tegenwoordig ervaren? Is een kaderloos bestaan niet gewoon rete ongelukkig? Want hoeveel van dat soort vluchtende partners realiseren zich achteraf dat ze die zogenaamde ‘burgelijke’ relatie toch wel missen? Zo sloeg Marco Borsato recentelijk nog de plank volledig mis met zijn comeback song en werd door menig vrouw genadeloos weggezet als een egoïstische in zelfmedelij hangende zielepiet.

Vervolgens werken de vluchtigheid en het gemak van datingapps ook eerder depressie dan vreugde in de hand. Er wordt weinig waarde gehecht aan mooie gesprekken, waardering, vreugde of een simpel vriendelijk woord. Continu zoeken naar goed, beter, best en dat laatste blijkt dan een utopie. En tegelijk wil geen enkele single vrouw, tot zover rekt mijn rondvraag momenteel, terug naar de ‘diendende’ rol binnen een relatie. Waarbij je toch niet blijft hangen voor nog een drankje na werk met een vriend of vriendin omdat Jantje of Pietje thuis alleen zit…en o wee als die zijn eigen vegan troep zelf moet maken en jou je tweede drankje gunt. Andersom schijnt dat dan weer anders te werken. Al die enorm ontwikkelde stoere vrouwen in een relatie schieten in die ‘vrouw des huizes modus’ zodra werktijd over is. Een soort splagaat waar een circusartiest jaloers op is.

Mijn generatie is voornamelijk opgegroeid vanuit de nog traditionele gezinsvorm waarbij de vrouwen ongevraagd de zorg voor het huishouden grotendeels op zich namen en mondjesmaat een carrière vormden. De vrijheid die wij nu ervaren, waarbij je volledig onafhankelijk in het leven kan staan en er niet langer meer zekerheid en noodzaak van een traditionele gezinsvorm nodig is, heeft tegelijk ook voor onduidelijkheid gezorgd. Voor geen goud willen wij terug naar toen, maar we bevinden ons ook in een soort steeg die achter het leven doorloopt en de uitgang nog niet te vinden is.
De kinderen van nu groeien op in zo’n andere setting dan wij. In samengestelde gezinnen of met alleenstaande moeders die een stevige carrière maken en proberen alle ballen hoog te houden of mannen die proberen een moederrol te vervullen.

Wij zijn de ‘tussengeneratie’. De generatie die in het veld van transitie gevangen zit. Wij maken de overgang mee van een googleloos leven naar een internet dat wordt geconsulteerd zodra we maar kriebel aan onze reet hebben. Wij zitten in een multiculturele samenleving waarbij er nog een hoop strijden geleverd moeten worden voordat we elkaar echt gaan begrijpen. Wij zitten in een klimaattransitie, waarbij wij op ons klote krijgen van moeder aarde voor een teringzooi die is ontstaan toen wij nog kinderen waren. En we zitten gevangen in een onbegrip voor elkaars veranderende rol waarbij we allemaal geleerd hebben niet te kwetsbaar te zijn en vooral je stoer te houden anders kost het je de nek.

Hoe zorg je nu dat je ergens tussen kwetsbaar en stoer in gaat zitten? Volgens Brené Brown is er namelijk geen liefde zonder kwetsbaarheid. Maar hoe kan je je nog kwetsbaar tonen als je continu op je hoede moet zijn of daar geen misbruik van wordt gemaakt, of, gewoon niet wordt gewaardeerd? Dan ga je dus in een soort opperste paraatheid het slagveld van het leven door waarbij elke ‘verkeerde’ foto, ’verkeerde’ opmerking of ‘verkeerde’ humor direct genadeloos wordt afgefakkeld, want hé, we moeten nu eenmaal allemaal zo genadeloos eerlijk tegen elkaar zijn.

Ondertussen komt elke sadsong van Spotify en romcom op Netflix snoeihard binnen omdat we in de essentie gevoelig en kwetsbaar zijn. Zij die zich dus kwetsbaar opstellen zijn inderdaad dus best dapper. Je gaat misschien 300 keer op je muil, maar die ene keer dat het wel wordt omarmd ontvang je liefde. En dat is verdomd veel waard. Vraag maar aan Simone.