Van de week werd ik geconfronteerd met mijn liefde voor schrijven. En dan bedoel ik niet het schrijven van een lege informatieve tekst, maar schrijven met een bedoeling. Een beleving. Ik ben nooit zo goed geweest in het volgen van de ‘lijntjes’ die uitgezet zijn voor bepaalde standaard berichten. Eigenzinnig, recht voor zijn raap, wat onhandig geformuleerd….het is allemaal wel eens gebruikt om teksten van mijn hand te beschrijven.

Niet wars van ontwikkeling en groei, omarm ik de ‘positieve’ kritiek. Wie dat ooit heeft verzonnen…positieve kritiek. Kritiek is kritiek. Positief of negatief is gewoon onzin. Het is de toon die de muziek maakt, dat wel. Je kan kritiek ‘opbouwend’ brengen, ook nog zo’n mooie. Uiteindelijk gaat het er toch gewoon om dat je de boodschap overbrengt? En als je een beetje dikke huid hebt, moet het vooral helder en duidelijk zijn zodat je er ook echt wat mee kan. Ik heb liever dat iemand tegen mij zegt; “Joan, die tekst is echt ruk. Je kan het beter zo doen” of “ik had het zo gedaan”. Dan is het gelijk duidelijk wat je bedoelt. En dan is het aan mij of ik er wat mee doe, het blijft tenslotte nog steeds een advies die kritiek.

Maar als je met heel veel omwegen en zachtzinnigheid probeert iets duidelijk te maken,  wordt de boodschap eigenlijk onrustiger. Of durven wij elkaar niet aan te spreken? Gewoon kort en bondig. In de hoop dat iemand het met een open mind oppakt en de boodschap vooral wordt gebracht met de intentie van; ‘hier, ik zeg je dit, zodat je verder kan groeien’. Eigenlijk gewoon een cadeautje verpakt in heel lelijk papier. Maar dat is beter dan andersom.

Dus ik schrijf weer dapper verder en probeer elke dag weer te leren en te groeien. Van schrijvers die al wat eelt op de vingers hebben en natuurlijk van de mensen die graag mijn teksten lezen. Want daar deel ik het voor. Schrijven doe ik toch wel, met of zonder digitaal podium. Dat moet. Dat is mijn ‘drogas’.  Maar het is een mooi cadeau als ik daar iets mee kan losmaken, kan inspireren of motiveren, kan laten lachen of misschien een traantje opwek. Schrijven doe ik gewoon om iets kwijt te raken en achter te laten op deze, vooral nu, hele mooie vreemde harde wereld…