Ze houdt het allermeest van dansen, zegt ze met een ondeugende sprankel in haar ogen. Ik mag aan tafel schuiven voor een bak koffie met Tante Ren. Tante Ren heb ik nu een paar keer mogen ontmoeten en ik ben fan. Naast haar nog steeds hippe outfit, kleurig en vrolijk en niet sober en bruin, is zij nog bijzonder pienter en fit. 100 jaar, dat is ze wel inmiddels. 2 oorlogen en een hoop ellende meegemaakt en nooit de humor verloren.

Vandaag was haar maag een beetje van streek, dus slaat ze haar ‘ticje’ over. Tante Ren drinkt namelijk alleen cola of 7 up als er een ‘ticje’ in zit. En dan moet ze hard lachen als ze dat vertelt en krijg je een dikke knipoog. Druk of zorgen maken? Dat doet ze al heel lang niet meer, ik slaap als een roos zegt ze en staat fief op om, met behulp van haar light weight rollator even een sanitaire stop te maken. Ik vraag haar lieve nichtje, die dag en nacht voor Tante Ren klaar staat, of ze geen hulp nodig heeft. Ben je gek zegt ze, dan krijg ik een grote mond ‘pissen kan ik zelf wel’ zegt Tante Ren dan.

Haar ‘oor’ heeft ze vandaag thuis gelaten, dus we moeten onze vragen goed en duidelijk stellen. Maar vragen stellen is bijna niet nodig, want Tante Ren vertelt graag. Over de tijd dat haar kinderen nog jong waren en vooral ondeugend. Zij hield haar man, die bij de marine zat, altijd een beetje ‘uit de wind’, want zij kon beter met de ondeugende streken van haar kinderen omgaan. Dat ze ’s ochtends beneden in de woonkamer bijna struikelde over haar  zoon en een vriend die op de grond licht beneveld lagen te snurken, het bed boven hadden ze niet meer gered. Zoonlief had 1 belofte in zijn leven moeten maken en dat was dat er geen politie aan de deur mocht komen, want dan is het geen ondeugd meer. Hij heeft de belofte keurig vervuld, verteld Tante Ren.

Ze vind er tegenwoordig wel weinig meer aan, aan die jeugd. Vroeger kreeg je gewoon een ferme klap met de vuist of werd je voortand eruit geslagen en nu lopen kinderen al met messen en steken ze je gewoon neer! Ze schudt haar hoofd en vraagt zich af hoe dat toch komt. “Waar zijn die ouders dan”, vraagt ze hardop. Wij knikken ‘ja’ en vragen ons ook af ‘waar die ouders dan zijn’. “Dat kwam vroeger niet in onze hoofd op”, vult Tante Ren aan. We schamen ons eigenlijk een beetje dat we de wereld niet mooier hebben gemaakt voor mensen zoals Tante Ren. Zij hebben genoeg meegemaakt en hard geknokt voor de mooie vrijheid die wij nu genieten.

Over de oorlog vertelt ze over de bijzondere ruilhandel die ontstond. En hoe mensen elkaar altijd hielpen en deelde als dat mogelijk was. “Je had niks, dus je moest wel”, zegt Tante Ren. De moeder van Tante Ren was ernstig ziek ‘Huntington disease’ een erfelijke ziekte die helaas nog ver door heeft gewerkt in de familie. Veel vertelt Tante Ren er niet over, behalve dat ze bevestigend knikt naar haar nichtje, die ook haar moeder door deze vreselijke hersenziekte is verloren.

Dat het leven niet altijd mooi is, dat kan deze bijzondere 100 jarige ons wel vertellen. Maar dan verschijnt er weer een glimlach op haar gezicht en vertelt ze nog een keer hoeveel ze houdt van dansen. Dat was haar lust en haar leven en ze kijkt mij recht aan en ik kan Tante Ren zo zien dansen

*_{foto Edward Eyer}