De omhelzing die ik weer maak, in deze periode waar gebrek aan aanraking zo voelbaar is, is de mentale omhelzing met mijn yogamat.

O jee, daar heb je haar weer, met haar mat en haar yoga. Nou, dat was een tijd geleden inderdaad. Ik was het even ‘kwijt’. Na een stoere snowboard blessure die lang niet zo stoer was en ook niet stoer voelde en mij eraan herinnerde dat opnieuw leren snowboarden na je 40^ste toch echt anders is, bleef de mat in ieder geval bijna een jaar in de hoek van de kamer. Naast een blessure met fysieke gevolgen, leek ook mijn mentale gedachtestroom mij alle kanten op te duwen behalve richting de mat. Dat kan en dat moet je dan ook maar lekker even zo laten ‘zijn’ zoals de zweefteven op deze wereld zo mooi kunnen beamen.

En toen was daar corona. Die mat die riep nog net niet zelf mijn naam. De discipline om weer dat rubberen ding uit te rollen, dat heel anders klinkt als ik het opschrijf, was er in ieder geval weer. Met rust in mijn donder, want dat is een klein verhult cadeau in deze crisis voor de onrustige onder ons, die zich in alle comfort hier doorheen mogen slaan. Zolang je gezond bent, je naasten gezond zijn, je een huis, een volle koelkast en een inkomen hebt, mag je gewoon niet zeiken. Maar dat is mijn eigen mening. En daar heb ik er nog wel 10 of 20 van. Die meningen. Maar nu niet. We rollen die mat uit, wij als in mijn ego en ik, en ik laat mij meenemen door mijn teacher die zich werkelijk heeft ontpopt tot een coole online yogi.

Wat een heerlijke voyeurs ervaring is dat! Je ziet opeens allemaal mede yogi’s in hun eigen habitat. Hun slaapkamer, hun studeerkamer of midden in de woonkamer met de kinderen zo nu en dan door het beeld lopend of hinkend. En wat een diversiteit. Eigen huis en tuin heeft echt nog bestaansrecht, dat eerst. Ten tweede is iedereen in zijn comfortabele outfit, of dat nu je heerlijke trainingsbroek is of die hippe yogapants.

Mijn eerste yang les, dat zijn de lessen die vooral een beroep doen op je spierkracht en je uithoudingsvermogen was een regelrechte aanslag op mijn lijf. Ik dacht toch vrij soepel in mijn lijf te zitten, maar kreeg de rekening toch echt gepresenteerd. Er werd een beroep gedaan op het herinneringsvermogen van mijn spieren en die leken toch vooral niet willen te herinneren. Maar ik heb het volbracht en de volgende dag van spierpijn ook overleeft. Het directe effect vertaalde zich vooral in mijn slaap. Als een os.

Die discipline was ook weer wakker en een paar dagen later kon ik voor het eerst in alle relaxheid meedoen aan een yin les. Dat zijn de lessen waar ik vroeger gillend weg rende, omdat je daar zo lang in een houding moet zitten, dat trok mijn onrustige brein helemaal niet. En nu, nu er dus geen haast is, geen afspraken zijn en je niet op het strand een bak thee kan doen, nu kon ik er dus gewoon wel een potje ‘zijn’. En dat is fijn, vooral daarna. Het lijkt op een nieuwe kennismaking met je eigen lijf en een vreedzaam onderonsje met je ego. Al met al een heel prettig weerzien.

Ik rol m weer op, ja…dat rubberen ding. Fijne zondag. #staysafe #stayhome