Het was net een sprookje. Ik heb het boek en de film van GVR ooit gelezen en gekeken en dit was het. Het gevecht van de reuzen.

En driekwart van Nederland keek mee. Wat een PR en marketing was eraan vooruit gegaan. Roeptoeterend over het gevecht van de eeuw. Weer. Ook al hou je er niet van, tegen dit reclame kanon was niemand bestand, ook de niet-liefhebber ging overstag.

En hoe teleurstellend allereerst, als je om 20.00 uur met je hippe vegan hapjes klaar zit op de bank en binnen 5 minuten wordt duidelijk dat je nog 2 uur naar ander gepeupel moet kijken. Ik blijf het bijzonder vinden dat ik er tijd voor maak en graag kijk. Het doet me soms twijfelen aan mijn eigen mentale gezondheid.

Want al jaren kijk ik….nee, ik was even gestopt. Toen de gebroeders Klitschko niet meer te zien waren en de handdoek in de ring hadden gegooid. Dát was Boksen met de hoofdletter B. Dat waren een soort metahumans die oerkrachten toonde die geen mens ooit gezien had. Met mijn jeugdige leeftijd, ok, dat is een grap, ben ik minder bekend met de Mohammad Ali’s van vroeger, die ook historie hebben geschreven in de ring. De Klitschko broeders zijn voor mij de vechters van de eeuw. Ik heb god zij dank ook een vriendin die gretig met mij mee kijkt en dezelfde afwijking heeft. Soort zoekt soort zeg maar.

Terug naar gisteravond. 22.30 uur was het dan eindelijk zover. De bad boy met een hoog fan gehalte, toont maar eens dat een burgerlijk gezinsleven ook hem ten parten is gevallen in de eerdere docu, vocht tegen de grote knuffelbeer met een aan en uit knop. Badr vs Rico. Het leek wel Marokko tegen Nederland. Dat was zeker niet het geval. Wat begon het al dramatisch, met een entree van Badr gehuld in een ‘hoodie’ – ik verwachte de muziek van ‘the eye of the Tiger’, maar werd geconfronteerd met een bijna zomers vrolijk mediterraans deuntje…verwarrend.

Toen Rico. Ik ben voor allebei hé, want het is te makkelijk om de kant van de keurige brabo te kiezen. Ik zie twee sportmannen die zich helemaal compleet klaar hebben gestoomd voor een waanzinnige krachtmeting. Maar Rico kwam op. Zonder begeleiding. Zonder hoodie op. En toen ging hij rennen…en ik ging juichen, zomaar spontaan. Wat een complete fool ben ik voor dit soort showelementen.

Met een bijna vriendelijke maar vooral sportieve knik begroette de heren elkaar in de ring. Nog fascinerender is dan de scene van de trainers; de peptalk. Ik luister dan altijd uiterst geconcentreerd want ik ben altijd enorm nieuwsgierig wat zo iemand nou zegt. ‘Pak ‘m Badr, sla hem helemaal de t… in’ of ‘Hard hé Rico, harder dan ooit’ . Ik kijk ademloos naar het tafereel dat zich afspeelt en vraag mij dan opeens af wat iemand van buiten onze planeet van ons rare wereldvolkje moet vinden. Dat we compleet opgewonden raken wanneer we elkaar volledig de ring doorrossen. Als mijn brein mij verleid tot een psychologische blik, schud ik het snel van mij af en spoel het weg met een slok thee. Nu niet. Ik ben even oppermens nu.

De bel gaat en dan volgen drie rondes van waanzinnige, uiterst pijnlijke, krachtvolle, bizarre vechtminuten. Badr slaat en schopt met een ongekende kracht en Rico wankelt, maar komt terug, want die gast heeft een conditie daar kan menig man nog een puntje aan zuigen. Ook Badr wankelt en staat weer op. Rico krijgt twee keer 8 tellen, dat kan eigenlijk alleen maar betekenen dat Badr overheerst op dat moment. In de derde ronde gaan de mannen nog gelijk op en dan gebeurt het. Badr breekt, scheurt of helpt in ieder geval zijn onderbeen of enkel volledig de gruzelementen in via het hoofd van Rico.

Wat dan gebeurt is magisch. Er volgt een scene van de gebroken bad boy die in huilen uitbarst. De grote vriendelijke Brabo die over hem heen hangt in alle hysterie en dan roept ‘gezondheid is het belangrijkst!’…ik ben even stil. Ben in de war van het schouwspel, De sportmannen laten zien waar het om gaat. Een sport. Je kan er van vinden wat je wilt, ja, vrijwillig elkaar de tering in schoppen is een beetje vreemd, maar we hebben er een sport van gemaakt en dat heet kickboksen. Beter zo, getraind en onder begeleiding dan dat die gasten zich onvrijwillig op straat gaan uitleven. Ok, dat laatste geldt dus niet altijd voor alle boksers, ik weet het, ik volg ook het nieuws.

Toen gebeurde het dus. De omhelzing, de glimlach en toen de aai over de bol, met handschoen. Wat een verschil kan zo’n teken van sportiviteit en vriendelijkheid maken. Het publiek, de fans hadden hierdoor geen andere keuze, dan ook gebroederlijk dat enorme complex te verlaten. Sportief en respectvol. Ik kijk nu al uit naar episode 3.