Vanochtend mocht ik een doopdienst bijwonen voor de mooie baby dochter van een goede vriend. Dat was een nieuwe ervaring voor mij. Uiteraard ben ik wel eens in een kerk geweest. Ik herinner mij dan, als mijn moeder ons in haar enthousiasme meesleurde naar de nachtmis met kerst, vooral het harde houten bankje.

De houten bank is onveranderd gebleven. De dienst was anders. De kerk trouwens ook. In alle eenvoud was het een bijzondere dienst.

Alhoewel ik mij niet geroepen voel in het verhaal van de bijbel, ben ik wel altijd geraakt door de samenhorigheid binnen een geloof. Het stil staan bij de waarde van het leven, de zorg voor elkaar, de berusting en het vertrouwen. In deze dienst werd stil gestaan bij een groot goed. Vrijheid. De vrijheid in het leven om te zeggen wat je wilt, te leven hoe je wilt en te geloven wat je wilt.

In de dagelijkse gang van het leven zijn we nogal eens geneigd door te slaan in alle mogelijkheden die binnen ons bereik liggen. Hierin vergeten wij stil te staan bij dit grootst geboden goed aller tijden, leven in vrijheid.

En het kwartje viel vanochtend bij mij toen de beste man sprak over het feit dat de drang naar vrijheid de grootste drijfveer van ons allen is. Dat deze drang verantwoordelijk is voor wereldse, maar ook persoonlijke overwinningen en triomfen in de geschiedenis en in de toekomst. Ik vond dat een geruststellende gedachte. Het onderstreept voor mij het geloof dat het goede altijd het slechte overwint en dat liefde voor vrijheid nog altijd groter is dan haat voor de tegenstander.

Toen er vervolgens een verhaal volgde over twee zonen, die beide een uiterste levensinvulling zochten, werd ik wel wat onrustig. Mijn onrust ligt dan vooral in het feit dat vertellingen vaak vanuit de rol van de man worden gedeeld en daar wordt ik opstandig van. Met een lichte feministische inslag, moet ik mijzelf dus af en toe toespreken dat men nu eenmaal niet beter wist.

Het verhaal bevatte gelukkig een gendervrije boodschap. Dat het leven soms verleidingen met zich meebrengt en we wat moeite zo nu en dan hebben om bij onszelf te blijven. Geruststellend idee in ieder geloof is dan dat alles vrij eenvoudig vergeven wordt, zolang de zonden worden ingezien en erkend.

Zover de afwijkende zondagochtend. Het is vooral bijzonder dat een goede vriend je uitnodigt voor zo’n persoonlijke gebeurtenis in zijn leven. Dat waardeer ik en ik geloof daarom vooral in het feit dat er niets mooier is dan het leven in alle vrijheid mogen delen met elkaar. Ieder op zijn of haar manier.