Dat je in je nakie uit de al ongemakkelijke douche van de sportschool stapt en onhandig om de hoek grijpt naar de haak waar je je handdoek aan had gehangen. Vervolgens van links naar rechts grijpen, maar geen handdoek te pakken krijgen.

Gevallen? Nope.

Kleedkamer is inmiddels leeg. Die gezellige andere vrouwen waar je mee aan de praat raakte zijn al vertrokken….mét jouw handdoek! In de drukte en tijdens het praten heeft een van de twee vrouwen, die haar tas aan het inpakken was, waarschijnlijk míjn handdoek voor háár handdoek aangezien. Dat moet het zijn geweest. Of ze heeft een briljant gevoel voor humor en staat buiten de kleedkamer in haar broek te piesen van het lachen.

En daar sta je dan. In die lege kleedkamer gelukkig. Over de bank geslingerd ligt nog je sportzweethanddoek die dan maar in alle zweterigheid moet volstaan. Terwijl ik de hoeken van het plafond check voor camera’s en minimaal de reïncarnatie van Ralph Inbar verwacht, dep ik de boel snel droog en kleed mij aan. Toch fijn dat het maar de handdoek was en niet mijn broek die per ongeluk is meegenomen. En ook fijn dat camera’s in een kleedkamer zóóó 2014 zijn.

Op de zaterdag in de sportschool is de sfeer ontspannen. Sporters hebben de tijd en nemen deze ook. Sommige iets te letterlijk. Al een half uur append op een van de toestellen houdt een dappere gezette vrouw de boel bezet. Ik weet niet waar ze liever haar zaterdagmiddag had willen besteden, maar dat dit niet de eerste keuze was is duidelijk. Terwijl ik mijzelf afstraf op de fiets, de loopband en dat vreselijke roeiding, loopt de dame na een uur, zonder rode wangen of bezweet voorhoofd de sportzaal weer uit. Dat moet een intensieve en vermoeiende training zijn geweest. Iets met de plank en misslaan…

Zelf ben ik zeker niet heiliger, want dat sportschool abonnementje is nog niet zo lang in mijn bezit. Nadat ik vorig jaar zowat dood leek te gaan tijdens zo’n fietstest op een jaarlijkse keuring, werd de waarheid pijnlijk voelbaar. Het gaat dus niet meer vanzelf. De 40 gepasseerd en dan is dus de houdbaarheid van vanzelfsprekendheid ook gelijk verstreken. Alhoewel ik gezegend ben met een slank lijf, weet ik ook dondersgoed waar de grenzen liggen. Iets wat ik van jongs af aan al toepas en niet beter weet. Het lijkt mij ook een living hell om een dieet te moeten volgen om al het genot weer teniet te doen. Een goede vriendin is recentelijk ruim 20 kilo kwijt geraakt. Een mega streng dieet, ze likt nog net niet aan een stoeptegel, maar het werkt in haar geval wel. Voor zolang het dieet duurt. Toch heeft het haar enorm gestimuleerd en doen inzien dat eten een genot is, maar in haar geval licht verslavende trekken begon te vertonen. Net als dat ik inzie dat het niet vanzelf gaat en dat een rood bezweet hoofd de enige methode is om te kunnen blijven genieten, zag zij ook in dat de enige barrière tussen frustratie en succes vaak wij zelf zijn.

Discipline, een heul vies woord en pure partybooper, is je beste vriend in tijden van fysieke nood en gezondheid. Doorzetten, nog zo een, en uiteindelijk wordt je beloond met de fijnste stofjes die je lijf vanzelf aanmaakt. Net als met eten, drank en andere genotsmiddelen, geloof ik dat ook sporten met mate moet. Want een kilootje of 10 teveel is ongezond, maar 10 kilo te weinig is zeker niet aantrekkelijker.  Numero uno is dat je je lekker voelt in je lijf en geloof het of niet, goed voor jezelf zorgen, zorgt er dus ook voor dat je je lekker in dat lijf voelt. We hebben er maar 1 en daar moeten we het mee doen. Een reserve, zoals die handdoek, hebben we niet over de bank geslingerd liggen.