Daar gaan de meisjes. Wekelijks lopen ze langs de waterkant. Tempo is zo dat er nog voldoende lucht is om het verhaal te delen. Want dat is nodig. Daar waar een ander wekelijks het kleine suffe kantoortje van de lokale therapeut in kruipt om verhaal te houden, daar is dit hun therapeutische – ‘waterkant gooi het er maar lekker uit’ – momentje geworden.

Het gaat over niets en over alles. Loze verhalen die je gewoon wilt delen of echte hersenspinsels waar je energie van krijgt. Klaagzang komt ook voorbij. Zure wijven worden is de grootste angst en dus wijzen ze elkaar met alle egards op de zuurtegraad. Allebei hebben ze al voldoende munitie verzameld tijdens de slag van het leven waar overwinning en verlies zij aan zij gaan. Ervaringen, teleurstellingen, blijdschap, diep verdriet, foute beslissingen, onnadenkende meisjes momenten, frustraties, pure agressie en enery trips van coole dingen – alles wordt ingezet en afgevuurd met tot doel weer ‘helder’ van die waterkant los te komen.

En telkens weer valt er een moment van stilte. Stilte omdat de natuur overdonderd. Omdat er plots kuikenganzen uit de bosjes schieten, omdat die enorme Schotse Hooglander iets te lang kijkt of omdat die zwanen laten zien wat echte liefde is. Het is die stilte die het verschil maakt. Die laat voelen dat het telkens weer een nieuwe wandeling is.

Ik heb zelf ooit een ‘stilte-wandeling’ mogen maken. Dat was wel een dingetje. Alhoewel ik de kunst van het zwijgen echt wel begrijp, is 4 uur lopen in groepsverband zonder een woord te delen best wel een uitdaging. Ik hoef zeker niet alles te benoemen, maar delen behoeft ook woorden. Anders neemt het brein alles over en vergeet je waar je loopt.

Dus de meisjes lopen stevig door. Lachend, huilend of scheldend. Met een moment in stilte gehuld. Zich afvragend hoe het leven er over 10 jaar uit ziet…zo langs de waterkant.

Deze column kon een hele andere kant opgaan. Over de vrijheden van de vrouw,of de beperking daarvan. De meisjes van de waterkant lopen namelijk heel bewust samen. Alleen kan niet meer. De idioten van deze aardbol hebben binnen ons rechtsysteem zoveel vrijheden, de ironie, verworven en daarmee de onze beperkt. Fietsen om 17.00 uur s middags. Wandelen met je invalide hond door het bos. Allemaal voorbeelden van vrouwen die letterlijk met gevaar voor eigen leven bewogen en een idioot aantroffen. Of liever gezegd, hij trof hun.

Samen staan we sterker, dat blijkt maar weer. #meisjesvandewaterkant