Zoekend naar schrijfinspiratie tussen de laatste resten van de verbouwing door, plof ik op de bank met de eeuwig naar aandacht zoekende rode kater naast mij. Spinnend geeft hij aan dat het moment van rust hoognodig is. En dan raak je bijna van de leg als je even niets meer omhanden hebt. Wat moet ik met die tijd? Waar is mijn telefoon, is dan meestal de tweede vraag die je innerlijke wijze raadgever (NOT) geeft. Die guilty pleasure bitch is soms moeilijk in de hand te houden.

Het is zij die weer de telefoon in handen neemt en langs de socials scrolt….voor de 3^de keer die dag. Het is zij die de kelder in loert op zoek naar snacks of chocola. En het is zij die zich met de meest onzinnige mand vol onnodige onzin, meldt bij de kassa van een of andere foute troepzaak. Takkewijf.

Je kan haar wel wat aan doen zo nu en dan. Maar dat is wat lastig en dus probeer ik de samenwerking op te zoeken. Terwijl ik de wasmand doorploeg op zoek naar die ene sok die op de een of andere manier niet mee in de was is meegegaan met die andere, spreek ik met mijzelf af vooral alles vanuit de ‘liefde’ te benaderen. Wij vrouwen kunnen dat namelijk terwijl we ondersteboven in de wasmand hangen. Om te beginnen mijzelf inclusief die high class biatch met liefde benaderen. Een soort #doeislief, maar dan in de eerste plaats voor jezelf. Of zoals het programma vandaag van ‘De klas’ van Claudia de Breij. Hierin gaat zij gesprekken aan met pubers over het onderwerp liefde. En dan niet op het seksuele Goedele Liekens niveau, maar op het niveau van de Dalai Lama of een andere in de kracht van liefde gelovende coole dude.

Liefde voor een ander is één, maar liefde voor jezelf is stap numero uno. Dus ook onze guilty pleasure dudes en bitches moeten omarmd worden en zelfs gekoesterd. Want op de juiste momenten heb je die karakters net even nodig om iets voor elkaar te krijgen en je leven net wat spannender te maken dan wanneer je alles alleen maar keurig volgens het boekje invult. Hoe dit rijmt met die volle mand onzin van die onzinnige winkel kan ik alleen nog niet rechtpraten.

Claudia onderbouwde haar verhaal in ieder geval wel wetenschappelijk. Liefde, of vooral aanraking, zoals een arm om je heen of het kind dat geknuffeld wordt, is onontbeerlijk. Nog voor een volle maag, is het aanmaken van oxytocine, het knuffelhormoon, van groot belang voor de mens. So love a little, leid tot live a little. Love a lot, dus tot ….