‘Ome’ Wim is het toonbeeld van veerkracht. De echte Hollandse man, uit de kluiten gewassen met handen zo groot als kolenschoppen. Voor de jongeren onder ons…dat zijn bizar grote handen, daar kon je vroeger goede vlakke klappen mee uitdelen, maar dat mag nu niet meer. Wim is vroeger brandweerman geweest. Dat beroep past hem ook. De reddende stoere man. Maar bovenal is Wim een fervent schipper. Hij heeft zijn boot volledig eigenhandig opgebouwd.

Wim was bijna dood. Een jaar of 3 geleden lag hij op het randje. Zijn lijf liet hem op diverse plaatsen in de steek en er bleef weinig van de grote stoere man over. Nu, 2 jaar later, scheurt Wim op zijn ligfiets langs de dijk. Mijn mond viel open toen ik hem voorbij zag scheuren. Vriendelijk lachend en zwaaiend. Wim geeft mij moed. Dat een positieve, eenvoudige en bezige levensstijl voor wonderen kan zorgen. Misschien dat het de vele gebeden van zijn lieve vrouw zijn geweest, maar ik heb zelden iemand zo terug zien veren als ‘Ome Wim’.

Afgelopen week fietste Wim naar de haven. Zijn boot ligt in de haven zo’n 15 kilometer vanaf zijn woonplaats. Wim draait z’n hand er niet voor om en laat zich rustig in zijn fiets zakken. Met zijn zongebruinde huid, zijn grijze lokken, zijn inmiddels gerimpelde grote handen en zijn altijd aanwezige glimlach vertrok hij naar zijn boot. In de haven aangekomen was er iets goed mis. De rollator, die Wim nog dat stukje extra houvast geeft om stevig naar zijn boot te lopen, was weg.

Wim was woest. Niet vergeten, Wim is ruim over de 80 jaar en moet dus nog ‘wennen’ aan het feit dat het geen gewoonte meer is dat je met je klauwen van andermans spullen afblijft. Laat staan een rollator van een oude man meeneemt. Waarschijnlijk had de dief nog mazzel dat hij op tijd weg was, want Wim had hem ongetwijfeld kennis laten maken met de regels van ‘toen’.

Na een kort onderhoud met zijn vrouw was Wim weer afgekoeld. De rollator was snel vervangen en Wim kon weer op pad. Maar ik kan er met mijn gezonde verstand niet bij. Een rollator. Welke stoere gast haalt het in zijn hoofd een rollator te stelen? Hoe voelt iemand zich als hij of zij een rollator jat? Dat moet toch een bijzonder triest gevoel geven.

Wim veert zo weer terug. Dat is wat hij doet, zo heeft hij dat geleerd. Hij fietst weer naar de haven en daar staat weer een rollator om hem verder te helpen. Gewoon doorgaan dus. Weer zo’n les.