Hangend tegen het hek van de kartbaan hou ik mij staande. De lach op het gezicht van de stoere kartkinderen houdt de boel overeind. Dat ik het kwijl stiekem een beetje opzuig, laten we maar achterwege…want dat is geen goede dating reclame.

Welkom. Deze Netflixlover, die regelmatig met 1 oog open, een liefhebber van de betere series is, staat nu dus met een hoofd vol watten tegen het hek van de kartbaan geleund. Bijkomend van de neveneffecten van de drugs die bij de hersenziekte migraine hoort. Ja. Ik windt er maar geen doekjes meer omheen. Het wordt tijd dat we uit dat beschamende verdomhoekje komen en onszelf niet langer verontschuldigen voor het zoveelste feestje, dinertje, uitje of coole activiteit waar deze klote afwijking weer roet in het eten gooit. Ook ik heb het al jaren, net als mijn moeder, mijn zus en vele andere mannen, vrouwen en zelfs kinderen.

Jarenlang probeer ik het af te doen als mega irritant en snoeihard te negeren, volkomen kansloos kan ik je vertellen. Maar zoals het gezegde ‘if you can’t fight them, join them’ luid, ga ik deze enemy maar eens flink op een voetstuk plaatsen. Want ik ben er klaar mee. Het wordt de hoogste tijd dat ik het aan mijzelf toegeef. Ik heb een ziekte, een hersenziekte en die noemen we migraine. Deze ziekte bepaald mijn dagelijks leven omdat het werkt als een sluipschutter in het donker opgesteld. Net wanneer je heerlijk geniet van het leven en je fit en energiek voelt, slaat de gemene klootzak toe. Vergeef me dat ik de mannelijke vorm toeschrijf aan deze jongen, maar ik opereer nu eenmaal binnen mijn kaders en daarin is het vaak de man waar ik tegen op boks.

De laatste keer dat het toesloeg was een week geleden….nu 7 dagen later is de verkering blijkbaar nog niet uit en heb ik mij vannacht op de zoveelste dosis ‘drogas de las migrainas’ getrakteerd. Deze triptanen, dat is de werkelijke ‘werknaam’ van het werkende goedje in deze medicijnen hebben meestal een bijna orgasmisch resultaat als ze hun werk doen. Wel moet je ook dealen met de duistere zijde van deze drugs, te weten de bijwerkingen…soort draaideurcriminelen die steeds weer terugkeren.

Mijn dealer, de apotheek om de hoek, heeft het recept al op herhaling staan. Je snapt de paniek die toesloeg toen mijn verzekeraar opeens besloot deze smeltversie, want de slikversie kots ik er met dezelfde vaart weer uit of ‘land’ niet op de juiste plaats, niet meer te vergoeden. Ik moest ‘aantonen’ opeens na al die jaren, dat ik mijn relatie met deze ziekte, alleen kon onderhouden met dit medicijn. Zij gaven namelijk de voorkeur aan de goedkopere variant. Van coke naar lijm snuiven zeg maar….

Ik heb de boefjes van de verzekeraar nog uitgenodigd om aan mijn bedrand plaats te nemen en zelf de tijd op te nemen hoe lang het duurt tot herrijzenis, maar daar gaf het tuig geen gehoor aan. Twee alternatieven heb ik dus ‘vrijwillig’ uitgeprobeerd – het resultaat was ruk. Dus dankzij de volhardheid van arts en apotheek ‘mag’ ik weer de juist werkende variant tot mij nemen.

Terug naar die kartbaan…het moest tenslotte een leuk dagje worden met vrienden van overzees. Dus ook de pannekoekgeur met de lunch en ’s avonds de halve kinderboerderij op de steengrill heb ik meegemaakt. En ik heb kunnen genieten. Van het gezelschap, het plezier van kinderen en de goede gesprekken. Zelfs van de enorme familie naast onze tafel, waarvan de opa waarschijnlijk 1 keer per jaar trakteerde. Hij bulderde aan het eind van het diner zo hard “moeten jullie nog koffie!” dat ik mij bijna geroepen voelde om ook te antwoorden…

Ik ben de pioniers van de medische wereld eeuwig dankbaar. De migraine goeroe, dr. Ferrari, serieus, zo heet deze man echt, is samen met zijn team al jaren in onderzoek naar de oorzaak van deze venijnige ziekte. De laatste resultaten baren mij zorg. Er is aangetoond dat migraine kan leiden tot hersenschade. Dat klinkt niet als een lullig hoofdpijntje. Het is dankzij dit team dat er medicijnen zijn die werken en er 1000-den ‘migraine ninja’s’ van mild tot zwaar toch nog tussen de aanvallen door kunnen genieten van het leven. Mocht je iemand dus wat kwijlend tegen het hekje van een kartbaan aan zien leunen, dan moet je maar gewoon hard lachen en knikkend bevestigen dat je blij bent dat het chemische goedje werkt.