In het land der perfectie, is eenoog koning…. en die moet een waanzinnig groot oog hebben, want het ziet alles. Van een wasmand die voller zit dan vol, tot die ene plint die nog steeds niet gelegd is. Doodvermoeiend is het daar.

Of het aan mijn sterrenbeeld ligt is mij niet bekend, alhoewel de Maagd toch vaak als de dienstbare perfectionist wordt beschreven. En ja, dienstbaar ingesteld ben ik. Perfectionistisch ook, alhoewel je nu niet moet denken dat mijn huis vlekvrij is….verre van dat. In mijn geval heeft mijn perfectionistische aard namelijk te dealen met een chaotisch brein. Deze zorgt ervoor dat het in mijn hoofd perfect moet zijn, maar in de uitvoering volledig de mist in gaat zo nu en dan…en dan bedoel ik vaker nu dan dan (begrijp je het nog?)

Doe bij het bovenstaande nog een flinke dosis behoefte aan creativiteit in den woning en dan snap je dat ik, terwijl ik dit stukje proza schrijf, aan de eettafel zit…in de verflucht. Want tja, de zelfgebouwde keukenkast moest nog geschilderd worden. En nee, dat heeft mijn brein niet gepland op de vele warme dagen die inmiddels voorbij zijn en ik het dus buiten kon doen, maar lekker midden in de woonkamer met de kachel op 20 en het raampje op een kier. Bijna misselijkmakend en wellicht niet geheel gezond. Maar de opkomende verjaardag van mijn zoon, geeft een goede stok achter de deur en nu is dus wel de klus geklaard. Eindelijk.

Ditzelfde brein beloofd elke dag weer beterschap. In de vorm van goede voornemens, daarvoor hoef je namelijk niet tot 1 januari te wachten, of in de vorm van diverse planningen die bij mij verspreid door het huis liggen. Herkenbaar? Dat hoop ik echt niet voor je, want het is ook nog eens enorm vermoeiend en stressgevend. Vooral omdat deze innerlijke strijd zich ook nog eens rustig voortzet op de werkvloer…hoezee voor mijn collega’s die telkens weer met een gezonde dosis humor hierop reageren.

Rust? Dat krijg ik nu, als ik schrijf. Dat schrijven is mijn digitale valeriaan….