zou je willen slaan, als je weer eens een goede migraine aanval hebt. Geen goed idee uiteraard, want grote kans dat dit niet tot pijnvermindering zal lijden. Deze venijnige volksziekte maakt al een jaar of 25 deel uit van mijn leven en het is een echte ‘mofo’ zoals de pubers onder ons zouden zeggen.

Als je heerlijk op je zondagochtend langs de koude dijk loopt en thuis komend net wil gaan genieten van je eerste bakkie thee, voel je het vervolgens als een scherpschutter in de verte opkomen. Als dat hoge fluitje dat wordt gebruikt voor het trainen van honden, of de snerpende treinrails wanneer een trein uit volle macht probeert te remmen. En dat is exact wat je dan ook probeert, het te remmen. Rustig blijven, in en uitademen, geen onnodige stress veroorzaken en niet gelijk grijpen naar de deur van het medicijnkastje. 

Zij die dit herkennen, zitten allen nu nee-schuddend achter het scherm. Want dat uitstellen van medicijngebruik helpt geen ene joker. Sterker nog, hoe langer je het uitstelt, hoe groter en langer de aanval. Je leuke plan voor de rest van je zondagmiddag in duigen en al vloekend kruip je, nadat je het medicijn hebt mogen opzuigen, wat op zich al een reden tot kotsen is, je fris opgemaakte bed weer in. Minimaal 2 uur luiken dicht. 

Eigenlijk is dit nog mazzel, dat het op een zondag is, want dan verstoort het niet zozeer je werkzaamheden die een gezond denkende baas wel van je verwacht.  En zo geschiedde, de volgende ochtend, brak van de bijwerkingen van de medicijnen, tuf je rustig naar je werk. Om vervolgens ’s middags wederom een ontmoeting met die scherpschietende hoofdpijn schutter, tot een secret affair probeert om te dopen, zodat je omgeving er niet zoveel van merkt. Actie tot failure, want je gezicht en je hangende linker of rechteroog verraad je alsnog faliekant. 

Het is ronduit Kwalitatief Uitermate Teleurstellend. Klagen is niet zo mijn ding, maar het bovenstaande valt toch geheel onder een klaagzang. Soms lucht dat gewoon op namelijk, ook al weet je dondersgoed dat tussen de aanvallen door, het allemaal best goed te doen is dat leven. Dit is dus voor al die vrouwen, mannen en zelfs ook kinderen die het bovenstaande herkennen. Het is niet het einde van de wereld en er zijn mensen die nooit een dag ‘pijnvrij’ zijn, maar soms, heel soms is het gewoon fijn om herkenning te voelen en dan weer vol goede moed verder te gaan.

So here’s to you, keep it up….you’re doing great and don’t forget to smile….na die aanval 🙂